Van "De Lach" en de Postfeeks.....

Het is zover! Op het zonnige eiland Curaçao is vandaag donderdag de 7e  maart 2013 aangebroken hetgeen tevens de laatste werkdag van deze week voor Uw Hoofdredacteur zal zijn. Wat is namelijk het geval? Welnu, zoals U zich wellicht nog wel weet te herinneren vierde dochterlief Julia, de oudste olijkerd, recentelijk haar zevende verjaardag. En, zoals dat nu eenmaal veel vaker het geval is met een kinderverjaardag: er dient een verjaarspartijtje te worden georganiseerd. En zo kan het dan ook zijn dat komende vrijdag, morgen dus, een feestje wordt gevierd door dochterlief in gezelschap van de door haar uitgenodigde vriendjes en vriendinnetjes. Uw Hoofdredacteur, zo werd hem verzekerd, had maar te zorgen dat hij bij het feest aanwezig zou zijn. Immers, als feestlocatie is gekozen voor het Kunuku Aqua Resort. En U begrijpt, in een waterpark met een enorme glijbaan is het "a hell of a job" om alle feestgangers in de gaten te kunnen houden. Dientengevolge zit de werkweek er, na de dag van vandaag, voor Uw Hoofdredacteur dus op en kan hij gaan denken aan de toezichthoudende rol die hij komende vrijdag moet gaan vervullen.

De heer Pinoccio keert, zoals U dat vast nog wel weet, binnenkort definitief terug naar het winterse Nederland. Nu is het zo dat de verschillende teamleden 's ochtends en 's middags in gezamenlijkheid een kopje koffie drinken in wat wordt genoemd "de personeelskantine." Deze kantine, gebouwd in de vorm en met de kenmerken van een volière, telt een aantal stalen bankjes waarop gezeten kan worden waarna er met elkaar, over velerlei onderwerpen, van gedachten kan worden gewisseld. De laatste dagen wordt veelal het woord aan de heer Pinoccio gelaten die, met het oog op zijn naderende vertrek, steeds meer lijkt te verhalen over gebeurtenissen uit het verleden. "Oh ja, weet je nog dat we dit meemaakten? Weet je nog dat er dat gebeurde? Wat hebben we gelachen toen... ". Echter, gisteren maakte de heer Pinoccio het wel heel erg bont toen hij begon te vertellen over gebeurtenissen die nog stamden uit de tijd van "De Lach." Het ging er in concreto om dat de heer Pinoccio, vele jaren geleden, dolgraag oud papier verzamelde in zijn woonplaats vanuit de hoop om tussen stapels oud papier een exemplaar van "De Lach" te ontdekken. "De Lach", zo moet U weten, verscheen tussen 1924 en 1972 en bevatte, naast afbeeldingen van schaars geklede dames, een verzameling moppen. Uw Hoofdredacteur spreekt de hoop uit dat hij de komende weken niet geconfronteerd zal worden met een heer Pinoccio die nog verder in de tijd terug gaat. Dan blijft er van "De Lach" niet veel meer over.....

Als er tien zaken benoemd zouden moeten worden waaraan Curaçaose dames veel aandacht besteden, dan zou Uw Hoofdredacteur het wel weten. Onmiddellijk zou hij, wanneer het hier een quizvraag zou betreffen, antwoorden: "Vingers!" Het is namelijk een feit dat de dames urenlang druk zijn met het verfraaien van hun tien nagels, en daar overigens ook behoorlijk wat geld voor uitgeven. De meest fraai beschilderde nagels vallen dan ook regelmatig te bewonderen. Op zich heeft uw Hoofdredacteur geen enkel probleem met de aandacht die aan de betreffende nagels wordt geschonken, echter soms gaat het wel wat ver. Zo was er gisteren een collega die aangaf geen pen te kunnen hanteren. Ten bewijze van die uitspraak liet zij Uw Hoofdredacteur haar nagels zien. Inderdaad, er bleek een soort vreemde rol aan de nagels te zijn vastgelijmd. Vanuit het adagium: "Wie schrijft die blijft", koos de dame uiteindelijk toch maar eieren voor haar geld. Ja, wie mooi wil zijn, moet nu eenmaal ook werken!

Curaçao is niet alleen een gezellig en lekker warm eiland, het is ook een eiland waarop zeer vele verschillende fruitsoorten te verkrijgen zijn. Mango's, Papaja's en noem maar op. Het is zo gek niet te bedenken of het is wel verkrijgbaar. Welnu, vanuit de gedachte dat het gezelschap kinderen komende vrijdag, tijdens het verjaarspartijtje, wel enigszins hanteerbaar moet kunnen zijn, bedacht Oom Albert, een van de logees in Huize Hoofdredacteur, een gezonde cocktail. Een fikse scheut Blue Curaçao met voor de broodnodige vitamientjes een heerlijke banaan, waarna het geheel werd afgewerkt met een fraai druifje. Dat zal het gezelschap wel rustig houden en daarmee de toezichthoudende taak beduidend vergemakkelijken, zo was althans de redenering van Oom Albert. We zullen zien of van deze strategie daadwerkelijk de vruchten kunnen worden geplukt!

Dan komt Uw Hoofdredacteur nog graag even terug op de avonturen die Moeder de vrouw de afgelopen meemaakte op het plaatselijke postkantoor. U weet wel, dat postkantoor vanwaar het schier onmogelijk is een postpakketje te verkrijgen. Welnu, gisteren aan het einde van de middag had Moeder de vrouw alle benodigde papieren documenten verzameld: uittreksels uit het geboorteregister, pasfoto's, paspoorten, de brief van de postbode, een fax uit Nederland, een mail uit Nederland en twee zogenaamde bewijzen van rechtswege. Met deze, twee ordners vol documentatie, meldde Moeder de vrouw zich bij de baas der bazen: de postfeeks! "Bon tardi, daar ben ik weer. Ik kom eens kijken of ik inmiddels al voldoende paperassen bij me heb om in aanmerking te komen voor het aan ons adres gerichte postpakket", zo sprak Moeder de vrouw. De postfeeks nam de ordners in ontvangst en bestudeerde de inhoud gedurende slechts een klein uurtje. "Nou, nou. Het kon dus wel. Nou prima hoor. U krijgt het pakketje mee! Een fijne dag nog." U begrijpt, de blijdschap was overweldigend. Oprecht verbaasd opende de oudste olijkerd haar uiteindelijk verkregen verjaarspakketje. U ziet: de wonderen zijn de wereld echt nog niet uit!

Ook de jongste olijkerd, Levi genaamd, was oprecht verheugd gisteren. Zoals U weet was hij speler van het team dat dit jaar het voetbalkampioenschap van de Schroederschool wist te winnen. Was het ventje vorige week zaterdag, op de dag van de wedstrijden, al zo trots als een pauw, gisteren kon hij dat nog eens dunnetjes overdoen. Hij mocht namelijk de gewonnen wisselbeker voor een dag mee naar huis nemen en heeft de trofee vannacht in de buurt van zijn kussen laten overblijven op zijn slaapkamer. Zo werd dus uiteindelijk de gehele familie Hoofdredacteur blij gemaakt!

Wordt vervolgd.....   

Het meest lelijke cadeau ooit!

Het is vandaag woensdag 6 maart 2013 geworden op het heerlijk warme eiland Curaçao. De temperatuur is met ongeveer dertig graden weer uitermate aangenaam van aard en de, wel enigszins harde, wind maakt dat er de nodige verkoeling ontstaat. Niets mis mee dus eigenlijk op dit zo fraaie eiland, althans wat de weersomstandigheden betreft. Het is voor de verschillende teamleden, te weten de heer Pinoccio en de (veel) rustiger Fries weer een werkweek als vanouds. Het is dientengevolge drukker dan druk en er vallen dan ook, met grote regelmaat, fikse zweetdruppels op hun hoofden waar te nemen. Ook Uw Hoofdredacteur krijgt zijn portie meer dan mee nu de afgelopen dagen door de overige werknemers acties op touw werden gezet die de personele bezetting minimaal maakten. De ambtenaren op dit eiland kwamen namelijk massaal in verzet tegen de plannen van de regering om de pensioengerechtigde leeftijd te gaan optrekken van 60 naar 65 jaar. En ja, dan blijven er plots veel minder personeelsleden dan gebruikelijk over, daar waar de hoeveelheid werk hetzelfde blijft. Gelukkig was er gisteren, in ieder geval in Huize Hoofdredacteur, sprake van een zeer heuglijke dag! Dat breekt de week dan weer eens wat.

Gisteren was het namelijk, Uw Hoofdredacteur meldde U dat reeds eerder, de verjaardag van Moeder de vrouw. Toen Moeder de vrouw, zo tegen de klok van half zes in de ochtend, toe werd gezongen door de Olijke Twee en door Uw Hoofdredacteur en zij even later een aantal presentjes mocht openen, viel er van haar gezicht al enige emotie af te lezen. Uw Hoofdredacteur dacht dat het zou handelen om de emotie 'ontroering', echter naar later bleek had hij dit volstrekt verkeerd ingeschat. Er was namelijk, zo berichtte Moeder de vrouw gisterenavond, geen sprake van ontroering edoch veeleer van grote schrik. "Hoezo, wat is er dan gebeurd?", zo hoor ik U al vragen. Welnu, Moeder de vrouw legde het gisterenavond haarfijn uit: "Ik ben enorm geschrokken toen ik de presentjes opende. Ik ben namelijk echt verrast met het meest lelijke cadeau dat ik ooit in mijn leven heb mogen ontvangen. Ik schrok van die, uit spijkerstof gemaakte, tas met die felle oranje kleuren. Dat kun je je toch zeker wel voorstellen?" Uw Hoofdredacteur, ook niet gek, haastte zich om onmiddellijk te verklaren dat hij zich de schrik welzeker kon voorstellen: "Maar ja, de beide olijkerds vonden juist deze tas zo leuk en uitermate geschikt voor jou! Ik kan er dus eigenlijk niets aan doen." Wat is het toch eigenlijk handig wanneer je een paar kinderen hebt die je de schuld kunt geven....

Dan meldt Uw Hoofdredacteur U nog erg graag even dat het met de heer Pinoccio inmiddels een heel stuk beter gaat. Nu zult U zich wellicht afvragen wat er dan met de heer Pinoccio aan de hand was, echter dat is ook pas sinds kort voor Uw Hoofdredacteur duidelijk. Het bleek namelijk zo te zijn dat de heer Pinoccio de afgelopen week veel slapeloze nachten kende. Slapeloze nachten die niet zozeer voortkwamen uit gepieker over zijn af te leggen examen tot duikinstructeur, maar wel uit een zeer hevige rugpijn. Had Uw Hoofdredacteur nu eerder geweten dat de heer Pinoccio zulke ernstige klachten had, dan was de diagnose waarschijnlijk snel gesteld en had Uw Hoofdredacteur hem gevraagd of het niet beter zou zijn om zonder duiktanks in bed te gaan liggen. Maar aangezien Uw Hoofdredacteur de diagnose niet heeft hoeven stellen werd er, door de heer Pinoccio, een bezoek gebracht aan zijn huisarts. De huisarts, van oorsprong afkomstig uit Deventer, was er snel uit: "U hebt last van ischias heer Pinoccio!" Nu had de heer Pinoccio van zo'n kledingstuk nimmer tevoren gehoord en hij sprak dan ook de legendarische woorden: "Moar ik heb hier nooit'n jas an!" Geduldig legde de arts hem uit dat ischias een vorm van zenuwpijn in de rug is. Rap werd vervolgens een fikse dosis medicatie verstrekt aan de heer Pinoccio die dientengevolge, zo meldde hij Uw Hoofdredacteur, de afgelopen nacht geslapen had als een roosje. Gelukkig maar, ook vandaag dient er immers weer fiks wat werk te worden verzet!

Wordt vervolgd......   

 

Er is er een jarig!!

Het is vandaag, dinsdag 5 maart 2013, groot feest op het eiland Curaçao. Of beter gezegd, het is groot feest in Huize Hoofdredacteur. Wat is namelijk het geval? Welnu, Moeder de vrouw verjaart vandaag! En dus is er alle reden om haar, wederom zeer vroeg in de ochtend, van harte toe te zingen in gezelschap van de Olijke Twee. Immers, Moeder de vrouw trekt al iets na zes uur de voordeur achter zich dicht om allerlei kleutertjes op dit zo mooie eiland, ook vandaag, van didactische programma's te voorzien. En dat wil zeggen dat het olijke tweetal al zeer vroeg uit hun bed werd gebonjourd door Uw Hoofdredacteur die het namelijk niemand, zo vroeg in de ochtend, wil aandoen te luisteren naar zijn solozang! Het moet gezegd: het "Lang zal ze leven" klonk voortreffelijk nu de beide kleine nachtegaaltjes beduidend beter dan Uw Hoofdredacteur bij stem bleken te zijn. Het werd vervolgens natuurlijk wel hoog tijd om de cadeautjes te overhandigen. Moeder de vrouw had haar zinnen gezet op een nieuwe tas. En niet zomaar een tas moest het zijn! Nee, het zou moeten gaan om een tas die geschikt was voor het vervoeren van velerlei schoolspullen, maar niet voorzien was van 'Bling-Bling" en ook geen tas zou zijn als vele anderen. "Ik wil gewoon iets leuks", zo wist Moeder de vrouw, daarmee Uw Hoofdredacteur opzadelend met een enorm probleem.

En, zo kon het dan ook zijn dat Uw Hoofdredacteur, afgelopen zaterdag, winkel na winkel afliep om een tas te zoeken die zou voldoen aan de gestelde criteria. In zijn kielzog de Olijke Twee die, naargelang de middag vorderde, de eisen van hun Moeder maar buitenproportioneel begonnen te vinden. "Kunnen we niet gewoon een plastic tas aanschaffen Pap, dat is toch immers ook anders dan anders?" zo vroeg een der beide olijkerds. Uw Hoofdredacteur gaf echter niet op, het zou uiteindelijk toch moeten gelukken om een tas te vinden die niet was voorzien van gouden en/of zilveren beslag? Uren na het begin van de zoektocht, juist toen de voeten van Uw Hoofdredacteur signalen begonnen af te geven die duidelijk maakten dat verder lopen volstrekt onverantwoord zou zijn en amputatie der tenen ten gevolge zou hebben, scoorde dochterlief Julia een winkeltje van Chinese origine. "Kijk eens Pap, wat een grote vissen er in de etalage staan. Gaan we alsjeblieft even kijken Pap?" Zo gezegd werd zo gedaan waarbij vervolgens, tot grote verrassing van de drie tassenspeurders, een enorm rek tassen werd waargenomen. Tassen die inderdaad beduidend anders dan vele tassen bleken te zijn nu zij waren gefabriceerd vanuit spijkerbroeken. Voor de Olijke Twee was het dan ook snel klaar, al waren beide het nog niet snel eens over de uiteindelijke definitieve keuze. Uw Hoofdredacteur had uiteindelijk de beslissende stem en, doortastend als hij is, hij nam gewoon beide tassen. De beide olijkerds slaakten een zucht van verlichting. Mocht U, een dezer dagen, dan ook een dame zien lopen met twee tassen: U weet wie het is!

Recentelijk hadden Moeder de vrouw en Uw Hoofdredacteur contact met oude bekenden. Wellicht kunt U hen zich nog voor de geest halen, zij waren immers in het verleden geruime tijd als hoofdpersonen verbonden aan de dagelijkse edities van "Een Zonnig Avontuur." Het ging namelijk om de heer en mevrouw Angelus, die zich afgelopen zondagmiddag via het World Wide Web meldden op het beeldscherm in Huize Hoofdredacteur. Het ging hen, na hun terugkeer naar het verre Nederland, inmiddels aardig goed, zo lieten beiden weten. Gezeten in een donker gehuld kamertje, de gordijntjes dicht en de kachel aan, meldden de heer en mevrouw Angelus dat zij Nederland overigens maar grauw vonden en dat zij het daarnaast vooral erg koud hadden. Het schijnt zelfs zo te zijn dat de heer Angelus slechts in staat is om dagelijks werkzaamheden te verrichten wanneer hij in het bezit is van een tweetal jassen. Dat moet toch wel een erg vreemd gezicht zijn, zo schat althans Uw Hoofdredacteur in. Hoe het ook moge zijn, het was werkelijk heel erg leuk beiden weer te zien en in levende lijve te kunnen spreken. Twee jaar met elkaar doorbrengen in een kleine gemeenschap schept immers toch een band?

Het is nog vroeg op deze dinsdag, het zonnetje is nog niet eens wakker geworden. Gelukkig zal dat waarschijnlijk anders worden wanneer Uw Hoofdredacteur op weg gaat naar zijn dagelijkse werkplek, hetgeen op korte termijn het geval zal zijn. Een zonnige dag, een jarige echtgenote en vanavond een stukje taart! Het had allemaal beduidend slechter gekund.....

Wordt vervolgd.....  

Tweemaal naar de film?

Het is nog uitermate vroeg in de ochtend van maandag 4 maart 2013. Op het zo fraaie eiland Curaçao is het nog donker nu de wijzers van de klok nog geen zes uur aanwijzen. Het is weer maandag, hetgeen betekent dat Moeder de vrouw en Uw Hoofdredacteur zich gereed dienen te maken om hun doordeweekse plichten te gaan vervullen. Het is echt een feit: het weekeinde zit er weer op en de reguliere werkzaamheden dienen weer te worden opgepakt. Ook de Olijke Twee worden, binnen een minuut of twee, door Uw Hoofdredacteur bruusk gewekt uit hun slaap, de school wacht immers. Een drukke week ligt overigens sowieso in het verschiet. Komende dinsdag zal het immers zo zijn dat Moeder de vrouw haar verjaardag viert en aanstaande vrijdag wordt het verjaarspartijtje van dochterlief Julia in Aquapark Kunuku gevierd. U ziet, er staat ook deze week weer van alles te gebeuren op Curaçao, net zoals dat overigens het afgelopen weekeinde het geval was.

Zoals U zich wellicht nog wel weet te herinneren lag de heer Pinoccio de achter ons liggende maand welhaast elke vrije minuut onder de zeespiegel. Daarnaast besteedde hij iedere vrije avond aan het doorworstelen van dikke theorieboeken, die in het Engels verhaalden over allerlei wet- en regelgeving op het gebied van de duiksport. Dag na dag zagen de verschillende teamleden dat de heer Pinoccio vele kilo's aan lichaamsgewicht verloor, waarschijnlijk dus omdat hij slechts water tot zich nam. Nu was het ook voorwaar geen sinecure hetgeen de heer Pinoccio zich ten doel had gesteld. Hij had zich namelijk voorgenomen om het eiland Curaçao eerst te gaan verlaten wanneer hij in het bezit zou zijn van een instructeurcertificaat. Dit certificaat zou dienen om te bewijzen dat de heer Pinoccio de meest zware opleiding die er op duikgebied bestaat, met succes zou hebben afgerond. Welnu, afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover! Met grote trots maakte de heer Pinoccio wereldkundig dat het certificaat in de knip zit. Grote klasse dus en, mocht het zo zijn dat U over niet al te lange tijd wilt leren duiken in de duistere en modderige Nederlandse sloten, U kunt de heer Pinoccio daarvoor gerust inhuren!

Uw Hoofdredacteur had recentelijk Moeder de vrouw genood voor een avondje uit, Uw Hoofdredacteur schreef dat al eerder in een vorige editie van "Een Zonnig Avontuur."  Het was de bedoeling om allereerst, in Bistro Le Clochard in het Riffort, te gaan genieten van een heerlijke maaltijd om daarna, zo tegen de klok van kwart voor elven, de late bioscoopvoorstelling te gaan bezoeken. Zo gezegd werd zo gedaan en tegen een uur of zeven in de avond werd koers gezet naar het befaamde restaurant. Het moet gezegd: het diner was meer dan voortreffelijk en zowel Moeder de vrouw als Uw Hoofdredacteur lieten zich het geheel prima smaken. Na een voorgerecht en een hoofdgerecht te hebben opgepeuzeld onder het genot van een heerlijk glaasje wijn, werd het tijd om te gaan genieten van een lekker nagerecht. De dessertkaart werd bezorgd en er werd een, zo zou later blijken, uitstekende keuze gemaakt. Nadat Uw Hoofdredacteur uiteindelijk zijn laatste stukje kaas naar binnen had geschoven, keek hij eens opzij naar Moeder de vrouw. Die had klaarblijkelijk zo enorm genoten van haar maaltijd, en van het gezelschap van Uw Hoofdredacteur, dat zij nauwelijks haar ogen nog open kon houden. U begrijpt het al: het bekijken van de film werd vervolgens maar verschoven naar een later tijdstip en Moeder de vrouw werd door Uw Hoofdredacteur liggend naar huis vervoerd. Gelukkig kwam een bevriende buurvrouw gisteren vragen of Moeder de vrouw zin zou hebben om des avonds mee te gaan naar de bioscoop. En, zo kan het dan ook zijn dat Moeder de vrouw gisterenavond alsnog de film zag die zij eigenlijk een avond eerder zou bekijken. Dit overigens wel op een tijdstip dat beduidend vroeger lag dan de avond ervoor. Eind goed al goed dus!

Wordt vervolgd.....        

Het contrast is groot!

Het is vandaag zondag 3 maart 2013 geworden op het tamelijk bewolkte eiland Curaçao. Het is nog redelijk vroeg in de ochtend nu Uw Hoofdredacteur zich, tegen de klok van half negen, in een leeg huis bevindt. Het is namelijk zo dat Moeder de vrouw, de Olijke Twee en de beide logees zich bevinden in het gezelschap van een aantal bevriende buren om daarmee een fikse wandeltocht over wat heuveltoppen te gaan ondernemen. De trip zal uiteindelijk, na een uur fiks te hebben gelopen, eindigen op het strand van Kokomo Beach. Helaas, helaas, Uw Hoofdredacteur is, hoe graag hij ook gewild zou hebben, persoonlijk niet in staat deze barre tocht af te leggen. Er staan immers diverse voetbalwedstrijden op het programma, wedstrijden die Uw Hoofdredacteur niet graag zou missen. Met tranen in zijn ogen moest hij het gezelschap wandelaars dan ook alleen laten vertrekken en rest hem slechts de eenzaamheid! Wat een hard gelag. Maar goed, nu Uw Hoofdredacteur zich even vermant, geeft dat onmiddellijk de gelegenheid om U even te voorzien van actuele berichtgeving vanaf dit mooie eiland. En, zoals te doen gebruikelijk dient daartoe deze editie van "Een Zonnig Avontuur."

Het was gisteren, op de zaterdag, een bijzonder drukke dag voor het gezin Hoofdredacteur. Het was weer eens zover: de Schroederschool organiseerde haar jaarlijkse voetbaltoernooi. Een toernooi waaraan, voor de derde maal in successie, ook de beide olijkerds, Julia en Levi geheten, zouden meedoen. De afgelopen twee jaren werd immers de felbegeerde wisselbeker gewonnen door het team van dochterlief Julia die haar zinnen dan ook wederom had gezet op het bemachtigen van de trofee. Zoonlief Levi deed voor het tweede achtereenvolgende jaar mee. Met name naar zijn optreden was Uw Hoofdredacteur uitermate benieuwd. Het voorgaande jaar, toen Uw Hoofdredacteur het genoegen had om als coach te mogen optreden, liet zoonlief namelijk in iedere te spelen wedstrijd, na ongeveer een minuut, weten dat het hem te warm was om verder te spelen. Na die opmerking verliet hij dan ook steevast het veld. Dit jaar echter, zo had het mannetje zichzelf beloofd, was hij als speler, vooral mentaal, enorm gegroeid.  

Tegen de klok van acht uur 's ochtends klonk het fluitsignaal van de heren scheidsrechters en kon de eerste wedstrijd een aanvang nemen. Het team van dochterlief kreeg ongenadig klop en verloor derhalve hun eerste wedstrijd met grote cijfers. Iets wat het meiske maar zeer matig aanstond. Helaas zou dit feit zich de overige drie nog te spelen wedstrijden ongewijzigd voortzetten. Hoe anders verging het echter zoonlief Levi! Met groot machtsvertoon won zijn team de ene na de andere wedstrijd waarbij het mannetje zich op het ene moment onderscheidde als een zeer robuuste verdediger en op het andere moment op de goede plek stond om de bal in het netje te leggen. Met een hoofd als een rood stoplicht weigerde het ventje om ook maar een maal te worden gewisseld en speelde hij vier wedstrijden lang alsof zijn leven ervan afhing. Met als gevolg dat in de laatste wedstrijd een gelijkspel zou volstaan om de felbegeerde trofee in ontvangst te mogen nemen. In die laatste wedstrijd ging het echter niet van een leien dakje en moest een achterstand van drie doelpunten worden ingelopen. Een zeer fraai afstandsschot van zoonlief Levi was mede debet aan het uiteindelijke gelijkspel. 3 tegen 3! De beker en de eindzege waren binnen.

Tranen van vreugde bij het winnende team werden begeleid door tranen van frustratie en verdriet bij dochterlief Julia. Welhaast een uur lang was haar verdriet niet te stuiten. "Ik had gewoon willen winnen en nu heeft Levi gewonnen! Bah, wat is het leven toch oneerlijk. Het is helemaal niet leuk om te verliezen. En ik had nog wel zo mijn best gedaan. Bah, bah, bah, wat heb ik een verdriet." Hoe anders verliep het interview met zoonlief als winnaar: "We zijn gewoon uitgegaan van onze eigen kracht en lieten de tegenstander komen. Daarmee creëerden we ruimte om op het beslissende moment toe te slaan. Ik denk persoonlijk dan ook dat de winst dik verdiend was en ik hoop dat de bondscoach, die immers op de tribune zat, het daarmee eens is. Zelf wist ik niet eens dat ik zo goed kon voetballen en heeft mijn  eigen optreden mij daarom, in positieve zin, enorm verrast. Ik denk er serieus over om toch maar eens op voetbal te gaan!" U ziet, het contrast tussen winnen of verliezen is groot.....

Wordt vervolgd.....

Een avondje uit!

Het is weekeinde op het zo mooie eiland Curaçao nu het vandaag zaterdag 2 maart 2013 is geworden. De werkweek zit erop en de gehele familie Hoofdredacteur, inclusief logees, kan de batterij de komende twee dagen weer een beetje opladen. Nog altijd waait het hard op dit fraaie eiland, net zoals dat vrijwel de gehele afgelopen week het geval was. Volgens de meteo voor het Caribisch gebied zal de wind eerst op de zondagmiddag enigszins in kracht gaan afnemen. Nog altijd slaan de golven dan ook met enorme kracht tegen de rotsen waarop Huize Hoofdredacteur is gesitueerd. Echter, met een temperatuur die nog altijd rond de dertig graden Celsius ligt, is een verkoelende bries eigenlijk wel aangenaam. Het weekeinde is dus begonnen. Voor het gezin Hoofdredacteur betekent dit waarschijnlijk dat er vandaag weer de nodige kilometers onder de autobanden zullen worden verslonden. Immers, dochterlief Julia dient tijdig op haar wekelijkse muziekles te verschijnen; er moeten boodschappen te worden gedaan en er dient, vanzelfsprekend, een cadeau voor Moeder de vrouw te worden gekocht omdat zij binnenkort haar verjaardag viert. U ziet, ook vandaag zal er dus niet al teveel tijd overblijven, des te meer reden om U maar snel te voorzien van een nieuwe editie van "Een Zonnig Avontuur."

De (veel) rustiger Fries was de achterliggende dagen eigenlijk drukker dan druk. Nu hij er immers recentelijk in is geslaagd een pracht van een baan te verkrijgen, en er dientengevolge een eind zal gaan komen aan zijn verblijf op Curaçao, dient er vanzelfsprekend te worden opgeruimd. Bijna vier lange jaren heeft de (veel) rustiger Fries zijn dagelijkse werkzaamheden verricht op Curaçao, een periode waarin klaarblijkelijk toch veel papier werd geproduceerd en werd bewaard. Papieren documenten die dus nu, in een redelijke korte periode, allemaal dienen te worden doorgelezen om te bezien of zij nog daadwerkelijk bewaard moeten blijven. "Nog een maandje of zo, dan ben ik er wel doorheen", zo liet de (veel) rustiger Fries weten. U begrijpt het al: middels een versnipperaar komt er een einde aan een memorabele periode in het leven van de (veel) rustiger Fries!

Nu er in Huize Hoofdredacteur nog altijd twee logees, in persoon van Oom Albert en tante Reinie, vertoeven, zag Uw Hoofdredacteur zijn kans schoon. Het werd hoog tijd om weer eens een avondje met Moeder de vrouw op stap te gaan, zonder dat de Olijke Twee het hoogste woord voeren. Nu er derhalve, met dank aan beide logees, oppas voorhanden bleek te zijn, wordt hedenavond die gelegenheid te baat genomen. Uw Hoofdredacteur heeft ervoor gekozen om Moeder de vrouw allereerst te gaan verwennen met een copieus diner om weer wat te kunnen aansterken. De afgelopen dagen was Moeder de vrouw namelijk vergeten in de vroege ochtend haar lunchpakketje mee te nemen naar haar dagelijks werk, waardoor zij een hele dag op slechts wat water diende te functioneren. Een lekker hapje is dan vast en zeker ook meer dan welkom. Na dat hapje zal er, Moeder de vrouw kennende, beslist nog aanspraak worden gemaakt op een lekker toetje alvorens deel twee van het avondje uit kan volgen.

Voor het tweede gedeelte van de avond heeft Uw Hoofdredacteur gekozen voor een bezoek aan "The Cinema's" in het Riffort. In die fraaie bioscoop draait namelijk, sedert donderdag, de Nederlandse speelfilm "Verliefd op Ibiza", een romantische komedie die, volgens diverse deskundigen, het bekijken meer dan waard is. Nu vinden Moeder de vrouw en Uw Hoofdredacteur een bezoek aan een bioscoop sowieso altijd een garantie voor een leuk uitje, dus het is beslist iets om naar uit te kijken. Nadat de film zal zijn afgetiteld, is het waarschijnlijk al in de nachtelijke uren en is het maar de vraag of er nog ergens een afzakkertje zal worden gedronken of dat de echtelijke sponde wordt opgezocht. Want het is weliswaar zo dat er voor het avondje uit oppas voorhanden is, maar in de vroege ochtenduren, wanneer het Olijke Tweetal tegen een uur of zes besluit hun bedjes te gaan verlaten, is oppas over het algemeen nog niet voorhanden. Hoe het ook moge zijn: er ligt een gezellige avond in het verschiet!

Al wekenlang staat er, voor het diner, in Huize Hoofdredacteur slechts vis op de menukaart. Vis, vis en nog eens vis! Wel is de variëteit groot. De ene avond wordt er geep opgediend, de andere avond tarpon en soms staat er zelfs barracuda op het menu. Eigenlijk is er maar een persoon die er verantwoordelijk voor is dat er zo gezond gegeten wordt, en dat is logee Albert. Van 's ochtends vroeg tot laat in de avond is Oom Albert in goed gezelschap van een vishengel waarmee hij steevast tracht enorme vissen uit de Caribische wateren te vissen. En, dat vissen gaat hem dus bijzonder goed af! Als aas gebruikt Oom Albert vooral het, door Uw Hoofdredacteur, met zorg uitgezochte beleg waarmee Uw Hoofdredacteur normaliter zijn dagelijkse botterhammen op smaak brengt. Dat zit er dus al wekenlang niet meer in, helaas! De vis blijkt immers, evenals normaal gesproken Uw Hoofdredacteur, een plak rosbief of gesneden ardennerham geenszins te versmaden. Uw Hoofdredacteur moet het dan ook noodgedwongen tijdens de lunch doen met boterhammen waarop jam staat geparkeerd. Maar gelukkig, bij thuiskomst wacht er dan wel weer een lekker visje!

Wordt vervolgd.....            

Ik wol da'k in Azië zat.....

Het is vroeg in de ochtend van vrijdag de 1e maart 2013 op het zo fraaie eiland Curaçao. Het is nog aardedonker, zo tegen een uur of zes 's ochtends. Moeder de vrouw en Uw Hoofdredacteur maken zich op om te vertrekken richting laatste werkdag van de week. Een werkdag die, althans voor Uw Hoofdredacteur, vast en zeker weer vele verrassingen in petto zal hebben. Zoals dat overigens de laatste maanden al regelmatig het geval was. Zo aan het einde van een drukke werkweek is Uw Hoofdredacteur dan ook altijd verheugd dat er weer een weekeinde aanstaande is; een weekeinde waarin weer even energie kan worden bijgetankt. Echter, voordat het zover is dient er dus nog wel wat werk te worden verzet en dient U daarnaast weer even te worden bijgepraat over de diverse actuele gebeurtenissen op dit eiland. En daarom, speciaal voor U, is hier de vrijdageditie van "Een Zonnig Avontuur."

Kortgeleden verhaalde Uw Hoofdredacteur over de gebeurtenissen van Moeder de vrouw bij de balie van het postkantoor te Otrabanda. Het bleek, tot zeer grote frustratie van Moeder de vrouw, totaal onmogelijk een uit Nederland verzonden pakketje, bestemd voor de verjaardag van dochterlief Julia, los te weken van de juffrouw achter de balie. De werkwijze van deze dame, die niet anders dan onder de noemer racistisch kan worden gerangschikt, leidde tot ongeloof bij Uw Hoofdredacteur. Deze benaderde, op zijn beurt, via de mail de heer directeur van het postkantoor die, op de site van het postkantoor, eenieder nodigt contact met hem te leggen omdat hij zo klantvriendelijk is. Welnu, tot op heden mocht Uw Hoofdredacteur geen enkele reactie van deze heer ontvangen. Gisteren waagde Uw Hoofdredacteur dan ook maar eens een tweede poging. Wellicht dat er ditmaal tekenen van leven loskomen? Hoe het ook zij, nog altijd is dochterlief Julia niet in het bezit van haar felbegeerde pakketje. Uw Hoofdredacteur vindt dat erg sneu en hij speelt dan ook ernstig met de gedachte om, bij het wederom uitblijven van een reactie van de heer directeur van de "Nieuwe Post Curaçao", maar contact op te gaan nemen met de locale media. U ziet, deze soap wordt vast en zeker nog vervolgd.....

Een van de logees in Huize Hoofdredacteur, te weten Oom Albert, maakt het de laatste tijd wel heel erg bont. Nu hij inmiddels al zo ongeveer een week of zes optrekt met de Olijke Twee, Julia en Levi geheten, lijkt hij te zijn besmet met een soort speelvirus. Het is namelijk zo dat, vanaf het moment dat de beide olijkerds uit school huiswaarts zijn gekeerd, Oom Albert wordt gecharterd om mee te spelen in diverse avonturen. Zo blijkt Oompje, die toch ook de jongste niet meer is, met grote regelmaat te kunnen worden waargenomen in hoge bomen; tijdens het bouwen van piratenschepen of tijdens het timmeren van de meest ingewikkelde werktuigen. Zo af en toe lucht Oompje dan ook even zijn hart: "Pfff. Ik wol da'k in Azië zat. Man, man, wat bun ik meu. Ik denk d'r over um te vlucht'n!" En zo kon het dan ook zijn dat Uw Hoofdredacteur het Oompje gisteren, totaal vermomd, aantrof al dwalend door de straten van het vissersdorp Boca Sami. Alsof hij zo niet opviel tussen de locals.....

Zoals Uw Hoofdredacteur al eerder meldde heeft de (veel) rustiger Fries een nieuwe baan bemachtigd op het zeer fraaie eiland Bonaire. Dit betekent dus ook dat de (veel) rustiger Fries binnenkort zal moeten gaan verhuizen, althans wanneer hij erin zal slagen om passende woonruimte te vinden. Nu is er sprake van een enorme meevaller. Een aantal weken geleden vertoefde Uw Hoofdredacteur namelijk in eigen persoon op het eiland Bonaire. Er werden diverse trips gemaakt om de omgeving en de fraaie natuur van Bonaire van dichtbij te kunnen verkennen. En, zo kon het dan ook zijn dat op een van die reisdagen een goedkoop woninkje werd bezichtigd dat de interesse van Uw Hoofdredacteur had gewekt als vakantiehuisje. Nu heeft Uw Hoofdredacteur echter, helaas en tot groot verdriet van Moeder de vrouw, twee linkerhanden waardoor het huisje niet echt een optie bleek te zijn. De (veel) rustiger Fries lijkt echter veel handiger te zijn en heeft in elk geval veel grotere handen dan Uw Hoofdredacteur. Het is daarom dat Uw Hoofdredacteur hem de fraaie contouren van het woninkje, met zeezicht, niet wil onthouden. Wie weet wordt het wel wat!

Wordt vervolgd.....