Hij is er weer!

Het is vandaag zaterdag 17 maart 2012 op het lekker warme eiland Curaçao. Lekker warm, althans voor Uw Hoofdredacteur die gisteren, aan het einde van de middag, weer voet kon zetten op Curaçaose bodem. In Den Haag, waar Uw Hoofdredacteur de laatste dagen voornamelijk verbleef, was het namelijk koud, zeer koud. Toen gisteren, na een lange vliegreis via Sint Maarten, Curaçao weer werd bereikt slaakte Uw Hoofdredacteur dan ook een zucht van verlichting. Heerlijk om de zon weer op je body te voelen! U hebt de laatste dagen dan ook moeten wachten op een recente editie van "een zonnig avontuur", door het drukke programma bleek het niet mogelijk om even ruimte te vinden om de diverse wetenswaardigheden vast te leggen. Edoch, vandaag wordt dat weer goedgemaakt en is Uw Hoofdredacteur weer achter zijn typemachine gekropen over de ontwikkelingen van de afgelopen dagen.

Gisteren werd dus, na een lange vliegreis, Curaçao weer bereikt. Na dagen van veelvuldig vergaderen diende gisterenochtend al vroeg in de ochtend plaats te worden genomen in de gigantische Boeing 747 voor een reis van meer dan 12 uren. Uw Hoofdredacteur had een zetel toegewezen gekregen in een rijtje van drie stoelen. De stoel naast die van Uw Hoofdredacteur bleek te zijn ingenomen door een Amerikaanse nazaat van King Kong, de man was zo ongeveer 150 kilogram en twee meter breed. U begrijpt het al: het werd een lange, zeer lange zit. Om de zetel te verlaten voor een sanitaire stop, diende King Kong ruimte te maken, hetgeen al snel een half uurtje in beslag zou nemen. Overigens, het verblijf in Nederland was weliswaar koud, maar het was uitermate leuk om bijvoorbeeld de Fries van 95% weer eens in levende lijve te ontmoeten. Ook trams konden weer eens worden waargenomen en daarnaast werd het Uw Hoofdredacteur duidelijk hoezeer hij de drukte van het autoverkeer ontwend is. Al met al was het dus weer even wennen. Vanochtend kon echter het normale leven op dit fraaie eiland weer worden opgepakt.

Oom Albert en Tante Reinie gingen gisteren de laatste week van hun verblijf in Huize Hoofdredacteur in. Daarbij hoorde vandaag, vroeg in de ochtend, de afsluitende duiksessie voor Oom Albert. Hij diende examen af te leggen voor zijn PADI duikcertificaat. Het mocht vandaag echter weer eens niet lukken. Wat was namelijk het geval? Welnu, Oom Albert heeft een vaste duikinstructeur, welke Gerard is geheten. Deze heer Gerard bleek echter, juist vandaag, te zijn geveld door een hevige aanval van rugpijn, waardoor hij Oom Albert niet zou kunnen begeleiden. De leider der duikschool berichtte Oom Albert derhalve een alternatief: "Oompje, geen probleem! Ik heb een andere duikinstructeur voor je geregeld, is dat een probleem?" Oom Albert, gemakkelijk en inschikkelijk als hij is, maakte hiervan geen punt: "Ut moakt mien neet oet."

Toen echter werd medegedeeld dat het zou handelen om een duikinstructeur die slechts Engels sprak, keek Oom Albert enigszins bedenkelijk alvorens hij zei: "Luuster. Ik heb al muujte met Nederlands proaten, moar Engels verstoa ik helemoal neet. Dat geet dus nie lukk'n!" Er is dus, uiteindelijk, een nieuwe examendatum bepaald, dinsdag aanstaande zal een finale poging worden ondernomen om het felbegeerde certificaat te bemachtigen. Vanzelfsprekend wordt U daarover nader geïnformeerd.

Vandaag is het dus een rustige dag om even weer te acclimatiseren. Vanochtend heeft Uw Hoofdredacteur Oom Albert begeleid en vanmiddag is er even tijd om, via het Internet, de verrichtingen van voetbalclubs uit de Nederlandse competitie te volgen. Aan het einde van de middag zal dan ergens lekker worden gedineerd, waarschijnlijk aan de mooie blauwe zee. De komende weken zal Uw Hoofdredacteur dan weer op sterkte zijn om u, met enige regelmaat, te informeren over gebeurtenissen op dit fraaie eiland.

Wordt vervolgd.....

Weerzien met de Fries van 95%....

Het is vandaag woensdag 14 maart 2012 in het koude en enigszins mistige Den Haag. Uw Hoofdredacteur bevindt zich, voor diverse overleggen, in Nederland. Slechts voor een aantal dagen, dat dan wel, want vrijdagochtend dient er al, in alle vroegte, terug te worden gereisd richting Curaçao. Vanuit Nederland wordt U dit keer dan ook bijgepraat over de diverse ontwikkelingen en gebeurtenissen. En zoals vaker het geval is geweest, zijn die gebeurtenissen voor U opgetekend in deze editie van "een zonnig avontuur."

Maandagavond vertrok Uw Hoofdredacteur per Boeing 747 vanaf het heerlijk warme eiland Curaçao om vervolgens om half zeven in de ochtend te landen op een koud Schiphol. Met een temperatuur van ongeveer 8 graden Celsius is Uw Hoofdredacteur niet meer warm te krijgen. Brrr. Op het vliegveld van Amsterdam werd een auto opgepikt waarna de reis werd ingezet naar De Krim. Immers, Uw Hoofdredacteur diende een nieuwe bankpas te bemachtigen omdat de oude door enkele criminelen was geskimd.

Het moet gezegd, het was uitermate vreemd om, na een lange tijd, de woning in De Krim weer binnen te wandelen. Tot grote vreugde van Uw Hoofdredacteur bleek DE bank woord te hebben gehouden: de bankpas was keurig bezorgd. Daarna ging de reis verder richting ziekenhuis te Zutphen. Aldaar werd enige tijd geleden de vader van Uw Hoofdredacteur opgenomen met ernstige klachten aan allerlei organen. Gelukkig bleek vader weer enigszins aanspreekbaar te zijn. Op de vraag wat hem nu eigenlijk exact mankeerde berichtte hij: "Het is allemaal ontstaan na het amputeren van mijn grote teen. Die teen moest eraf omdat hij helemaal rechtop stond. Daarna zijn er bacteriën in mijn bloedbaan gekomen die voor ontstekingen zorgden."  Uw Hoofdredacteur vroeg aan vader of hij zich nog wel zelfstandig thuis zou kunnen redden: "Is een bejaardenhuis geen betere optie?" Vader reageerde als door een wesp gestoken: "Tussen al die kletsende oude vrouwen zeker. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt. Als alles aan mijn lijf nog net zo rechtop zou staan als mijn eerdere grote teen, dan zou ik het nog willen overwegen. Nee hoor, dat doe ik niet!" U ziet, vader is dus aan de beterende hand.

Na op bezoek te zijn geweest bij vader, diende naar Den Haag te worden gereisd. Er moest worden ingecheckt in het hotel waarna een eetafspraak met de 95% Fries zou plaatshebben. De Fries van 95% kwam, per fiets, voorrijden waarna werd besloten om eerst maar even een biertje te gaan drinken. Het moet gezegd, het werd een uitermate gezellige avond waarbij fiks werd bijgepraat over alles wat zich, na het vertrek van de Fries uit Curaçao, heeft voorgedaan. Voor de geïnteresseerde lezers: het gaat de Fries (van 95%) hartstikke goed. Hij heeft het prima naar de zin in Nederland al wordt er nog vaak aan Curaçao gedacht. In ieder geval was het erg leuk om de Fries (van 95%) weer te ontmoeten. Al met al was Uw Hoofdredacteur aan het einde van de avond geheel uitgeput, een lange vliegreis met aansluitend een rit van 500 kilometer gaan je niet in de koude kleren zitten blijkbaar.

Vanochtend startte de dag alweer vroeg. De gehele dag zat Uw Hoofdredacteur in diverse overleggen, soms leuk en soms minder leuk. Ook vanavond stond er nog een afspraak gemeld en ook de dag van morgen zal geheel vol zitten. Het zal dan waarschijnlijk ook vrijdagochtend zes uur zijn (het tijdstip waarop Uw Hoofdredacteur op Schiphol aanwezig dient te zijn) vooraleer Uw Hoofdredacteur dat in de gaten heeft. Tijd vliegt immers ook! Dat is overigens niet erg. De temperatuur in Nederland maakt dat Uw Hoofdredacteur in ernstige mate lijdt aan heimwee naar Curaçao. Laat de vrijdag dus maar komen!

Wordt vervolgd.....

Water fietsen.....

Het is zondagavond 11 maart 2012 op het zwoele eiland Curaçao. De temperatuur is nog steeds heerlijk, er waait een verkoelende bries en Uw Hoofdredacteur zit buiten. De Olijke Twee zijn zojuist naar hun bedjes verhuisd en dus is er de tijd om even rustig te schrijven aan een nieuwe editie van " een zonnig avontuur." Er gebeurde namelijk weer van alles op dit zo fraaie eiland. De oudste olijkerd vierde immers haar verjaarspartijtje. Zoals te doen gebruikelijk kunt U er in deze editie weer alles over lezen.

Gisteren was het een memorabele dag. Oom Albert diende examen af te leggen voor zijn PADI duikcertificaat. Om een lang verhaal niet nog langer te maken: het examen is met een week uitgesteld tot volgende week zaterdag. Oom Albert had namelijk kramp in zijn benen. Nu zult U zich wellicht afvragen hoe dat kan. Welnu, de afgelopen cursusdagen dient er fiks gedoken te worden in de wateren rond Boca Sami, een vissersdorpje op Curacao. Daarbij diende, behalve een duikpak en een grote fles, Oom Albert ook zogenaamde zwemvliezen mee te torsen. En die zwemvliezen, welnu daar ging het juist om. Met die vliezen aan zijn voeten diende Oom Albert bewegingen te maken als was hij langzaam aan het fietsen. Maar wat gebeurde een aantal dagen lang? Oom Albert fietste als was hij bezig met de beklimming van de befaamde Alpe D'Huez. En zo kon het dan ook zomaar gebeuren dat hij op de examendag, naast vlinders in zijn buik, last kreeg van ongelofelijke spierpijnen in de vorm van kramp. De komende week zal getracht worden om Oom Albert te laten wennen aan een kleiner verzet op zijn fiets. Daardoor moet het volgende week gelukken om langzamer rond te trappen en aldus te slagen voor het certificaat. Hoe het zal aflopen? Uw Hoofdredacteur zal het U zeker laten weten.

Eveneens gisteren, op de zaterdag, stond het verjaarspartijtje van de oudste olijkerd, Julia geheten, op het programma. Ongeveer 15 kinderen waren en uitgenodigd en zo rond de klok van twee meldde zich al de eerste. Moeder de vrouw had een heel programma rond Oud-Hollandse kinderspelen bedacht. Er was een zakloopparcours uitgezet, er kon worden gehapt in koeken en noem maar op. Toen de club redelijk voltallig was maakte Moeder de vrouw aanstalten om het eerste spel van start te laten gaan. De kinderen bleken echter een geheel alternatief programma voor ogen te hebben: "Wij gaan lekker zwemmen hoor!"

Even later lag het zwembad vol met vele kleine schreeuwertjes, die het prima naar hun zin leken te hebben. Toen Moeder de vrouw een half uurtje later een nieuwe poging deed om de spelen te laten aanvangen, besloot de kinderclub zich massaal voor de beeldbuis te gaan zetten om een leuke film te gaan bekijken. Het moet gezegd, tussendoor werd er zo af en toe nog wel even aan een spelletje deelgenomen, maar dat terzijde. Nadat de patat frites en knakworsten waren verorberd, werd het tijd voor een discofeestje. Op de klanken van "I like to move it" werd enthousiast meegedanst. De tijd verstreek snel en zo werd het al snel vijf uur. De feestgangers werden, moe maar voldaan, opgehaald door hun ouders. Het werd dus een geheel ander feestprogramma dan bedacht, maar dat moet de pret dus niet drukken. Vanochtend kwamen de eerste reacties binnen. De kinderen bleken de middag van hun leven te hebben gehad. Mooi toch?

Het weekeinde werd vandaag afgesloten met een bezoek aan de bioscoop. Er werd gekeken naar de wereldberoemde rolprent "Mega Mindy en de Snoepbaron." Het werd een groot succes, althans volgens de jongste olijkerd, Levi geheten. Gewapend met een enorme zak popcorn en een grote beker cola vermaakte hij zich uitermate goed. Toen de middag werd afgesloten met een lekkere maaltijd in het centrum van Punda, kon voldaan op het weekeinde terug gekeken worden. Morgenavond vertrekt Uw Hoofdredacteur voor een aantal dagen naar het beduidend koelere Nederland. Naast het bezoeken van Vader Hoofdredacteur staan er verschillende vergaderingen op het programma. Uw Hoofdredacteur neemt zijn typemachine mee waardoor het wellicht mogelijk zal zijn U te voorzien van een aantal in Nederland opgemaakte edities. Zo blijft U in elk geval een beetje op de hoogte van het wel en wee rond Uw Hoofdredacteur.

Wordt vervolgd.....

Een hond achter de brommer.....

Op het warme eiland Curaçao is het vandaag donderdag 8 maart 2012 geworden. Het is weer als vanouds, het zonnetje staat hoog aan de hemel en de temperatuur is prima. Het was weer eens een dag waarop er van alles gebeurde op dit zo fraaie eiland. Naast het feit dat er vandaag gewoon gewerkt diende te worden, genoot Oom Albert zijn eerste volledige instructie- en praktijkdag in het kader van zijn duikopleiding. Daarnaast speelde er van alles rond een zogenaamde "Golden Retriever". Allemaal zaken welke, zoals te doen gebruikelijk, voor U worden toegelicht in deze editie van "een zonnig avontuur."

Binnenkort is het zover. Over enige dagen staat het (uitgestelde) verjaarspartijtje van de oudste olijkerd op de rol. Ongeveer 15 kinderen zullen op zaterdagmiddag aanwezig zijn om dit evenement mee te maken. Moeder de vrouw is er al dagen druk mee, het vergt dan ook een enorme organisatie om alles op rolletjes te laten verlopen. Dochterlief heeft namelijk aangegeven dat zij het op prijs stelt het feestje in de tuin van Huize Hoofdredacteur te laten plaatsvinden. Het geheel dient gebouwd te worden rond het thema Oud-Hollandse spelletjes. U begrijpt, gezien zijn leeftijd is Uw Hoofdredacteur daar een specialist in. En zo kan het dan ook zijn dat er al dagenlang wordt gewerkt aan de opbouw van attributen bestemd voor koekhappen, zaklopen (in de zak van Sinterklaas), snoep opduiken uit een bak met water en aardappels poepen. Gisteravond diende het parcours te worden verkend en aan Uw Hoofdredacteur was de eer. U begrijpt, het lopen viel vandaag enigszins tegen. Uw Hoofdredacteur is dan ook uitermate benieuwd hoe het feest zaterdag zal verlopen. Vanzelfsprekend wordt U daarover in een volgende editie nader over geïnformeerd.

De (veel) rustiger Fries woont in een diervriendelijke buurt aan de Oostkant van het eiland. Zelf is hij in het bezit van een drietal lieve hondjes en, zoals U waarschijnlijk al hebt begrepen, bij hem in de buurt wonen er nog een aantal. Nu wil het geval dat de (veel) rustiger Fries woont in een hofje. En, in dat hofje woont ook een Golden Retriever. Deze, overigens zeer mooie, hond verkent regelmatig de woonomgeving, met name in de nachtelijke uren. De (veel) rustiger Fries dient dan ook regelmatig zijn bedstee te verlaten om tegen de Retriever te kunnen roepen: "Ga naar huis." Hetgeen de hond dan overigens steevast braaf doet. Een aantal dagen geleden echter ging het mis. De hond verdween weliswaar op het commando "Ga naar huis", maar was er korte tijd later al weer.

De (veel) rustiger Fries vond dat maar vreemd en besloot op onderzoek uit te gaan. Hij constateerde al snel dat de bewoners van het huis waar de Retriever woont, spoorloos waren verdwenen. De huisraad overigens ook. "Mooie boel. Dat doe je toch niet? Zelf verhuizen en je hond achterlaten? Zielig hoor. Als er geen oplossing komt, nou dan weet je het wel. Dan woont de Retriever zo bij ons," berichtte de (veel) rustiger Fries. Vanochtend kwam hij echter melden dat de eigenaar van de hond was opgespoord. De familie bleek een nieuwe woning te hebben betrokken in een 100 meter verderop gelegen woonwijk. De eigenaar van de hond liet weten: "Ik verliet als laatste de oude woning en deed dat per brommer. De Retriever moest ik meenemen maar die wilde niet achterop. Hij moest dus meelopen. Dat ging een stukje goed, maar toen knipperde hij met zijn linkeroog en sloeg plots af. Ik zag dat weliswaar in mijn spiegel maar ik rijd nog niet zo lang brommer en had wat moeite met remmen. Ik raakte de hond dus kwijt. Gelukkig dat U hem hebt gevonden. Voortaan zal ik het anders doen. Ik laat de hond gewoon voor de brommer uit lopen. Dan zie ik op tijd welke richting hij neemt. Danki Brother." U ziet, eind goed, al goed!

Oom Albert, binnenkort gediplomeerd duiker, had vandaag zijn eerste volledige (halve) lesdag. Gisterenavond ging het dan ook over niets anders: "A'k straks dat riebewies hebbe, dan kan'k mooi duuken! Ok in't knaal. Man, man, man, wat mooi wa? Ik heb't theoriebook al oet. Ik begriepe neet alles, moar joa. A'k den instructeur vroag hoe'n dak is opbouwd, dan wet he dat ok niet in eenn," zo berichtte de aspirant duiker. De jongste olijkerd, Levi geheten, hoorde het met belangstelling aan. Na verloop van tijd had hij er echter wel genoeg van en liet weten: "Oom Albert, waarom toch zo ingewikkeld? Ik duik ook en het enige wat ik er voor nodig heb is een emmertje. Waarom doe je het ook niet zo? Veel makkelijker joh!"

Wordt vervolgd..... 

De eerste duikles.....

Op het lekker warme eiland Curaçao, waar het overigens hard waait, is het vandaag dinsdag 6 maart 2012 geworden. De verjaardag van Moeder de vrouw zit er weer op en het leven gaat weer enigszins z'n normale gang. Enigszins, want er gebeurt natuurlijk altijd wel weer iets bijzonders op dit zo fraaie eiland. Er zijn daarom weer een aantal zaken relevant om ze te vermelden, reden om ze op te nemen in deze editie van "een zonnig avontuur."

Uw Hoofdredacteur meldde U in een eerdere editie al dat hij zijn bankpas was kwijtgeraakt; het ding werd immers plots ingeslikt door een geldautomaat. Gisteren bleek dat Uw Hoofdredacteur niet het enige slachtoffer was, ook de eega van de heer Pinocccio raakte op soortgelijke wijze haar pasje kwijt. Eveneens gisteren kwam de verklaring van DE bank: "U bent slachtoffer geworden van skimming. Binnen 5 werkdagen ontvangt u een nieuwe pas alsmede een verklarende brief." Het bleek dat er bij een door Uw Hoofdredacteur gebruikte geldautomaat zogenaamde voorzetapparatuur was geplaatst, waardoor de gegevens van de pas werden gekopieerd ten behoeve van criminele activiteiten. Contact met DE bank opgenomen dus maar om te verduidelijken dat Uw Hoofdredacteur niet in Nederland verblijft. "Dat is jammer hoor meneer! We kunnen het pasje dan niet naar u opsturen. Helaas, we hadden u graag geholpen. Fijne dag nog hoor." U ziet, het is maar goed dat Uw Hoofdredacteur volgende week een paar dagen in Nederland verblijft voor zaken. Dat is klaarblijkelijk de enige mogelijkheid om het probleem rond de pas op te lossen...

De Olijke Twee zitten op een zeer leuke school. Dat vinden zij niet slechts zelf, maar dat vinden ook Moeder de vrouw en Uw Hoofdredacteur. De school, de Schroederschool geheten, biedt naast goed onderwijs ook een scala van leuke activiteiten. Zo dus ook de afgelopen week. Er werd namelijk een ontbijtbijeenkomst voor alle kleuterklassen georganiseerd. Het was de bedoeling, zo vermeldde de uitnodiging, dat de leerlingen en leerkrachten gehuld in nachtkledij op school zouden komen om aan tafel te schuiven. Nu is het zo dat Moeder de vrouw stage loopt op diezelfde school, in het kader van haar PABO studie. Ook zij diende dan ook in nachtkleding te verschijnen, hetgeen een mooi schouwspel opleverde. Desalniettemin toog het drietal blijmoedig naar school. Het werd een groot succes. De jongste olijkerd liet namelijk weten: "Ik heb zo ontzettend veel gegeten dat ik niet eens meer weet wat ik allemaal heb gegeten." Een voor herhaling vatbaar evenement derhalve!

Vandaag, dinsdag dus, was het een zeer bijzondere dag voor Oom Albert, welke nog immer te logeren is ondergebracht in Huize Hoofdredacteur. Na wekenlang te hebben geoefend op de grondbeginselen van de snorkelsport, meldde hij zich gisteren bij een heuse duikschool. "Goeiendag, Goeiendag. Mien noam is Oom Albert. Ik snorkel noe al'n tiedje en ik zol geerne eens will'n weet'n ok ook kan duuk'n. Wat denk ie, zol dat goan?" De eigenaar van de duikschool nam Oom Albert eens goed op en vertelde dat het geen probleem zou hoeven zijn om, na een paar les- en praktijkdagen, een duikcertificaat te behalen. Oom Albert werd gaandeweg het gesprek dus al meer en meer enthousiast.

Beiden kwamen overeen om eerst een proefduik te organiseren om te bezien of Oom Albert het verblijf onder water ook daadwerkelijk leuk blijft vinden. En, vandaag was het dan ook zover. De proefduik werd gemaakt in de wateren van Boca Sami, een vissersdorpje op dit zo fraaie eiland. Dat Oom Albert het een spannend vooruitzicht vond, mag blijken uit het feit dat de gesprekken gisteren over niets anders gingen dan over duiken en een diploma. Die vele gesprekken werden gevolgd door een slapeloze nacht. Maar, vanochtend om 09.00 uur was het dan eindelijk zover: de proefduik ging van start. Het bleek, zo vertelde Oom Albert, een enorme ervaring: "T water lup nog steeds uut mien oor! Man, man, wat mooi. Ik goa donderdag, vriedag en zoaterdag en dan bun ik kloar." Mocht U in de toekomst dan ook een enigszins wit mannetje uit het water zien komen, U weet wie het is.

Wordt vervolgd.....

Deze pas is verloren! F@#$%^65*C!

Het is zondagavond 4 maart 2012, half acht in de avond, op Curacao. Het fraaie eiland Curacao, waar de temperatuur weer als vanouds was. Het was namelijk warm vandaag, zeer warm. Er diende dan ook verkoeling te worden gezocht, maar daarover later meer. Het is immers alweer enige dagen geleden dat U een editie van "een zonnig avontuur" kon lezen. Het was druk, zeer druk, waardoor Uw Hoofdredacteur aan schrijven even niet toe kon komen. Hoe dat kwam? Daarover wordt U weer als vanouds bijgepraat. De Olijke Twee zijn zojuist te rusten gelegd, dus Uw Hoofdredacteur heeft even rustig de tijd.

Wellicht is het U, uit eerdere edities, wel bekend. Uw Hoofdredacteur heeft een groot zwak voor Heracles, de eredivisie voetbalploeg uit Almelo. Jarenlang werd, als seizoenkaarthouder, welhaast elke thuiswedstrijd bezocht. De laatste jaren, alweer bijna drie om precies te zijn, vertoeft Uw Hoofdredacteur echter op dit eiland en is het onmogelijk om het Polmanstadion fysiek te bezoeken. Nu is dat overigens niet heel erg; immers bijna elke eredivisiewedstrijd is tegenwoordig live via Internet te bekijken. Wat wel eens aan Uw Hoofdredacteur voorbij gaat is de berichtgeving rond deze mooie club.

Uw Hoofdredacteur was dan ook ten zeerste verrast toen, eveneens via het World Wide Web, het zoontje van vriend Gerald en vriendin Elles, Noah geheten, op het beeldscherm werd gespot. Wat is namelijk het geval? Welnu, dit mooie manneke siert klaarblijkelijk vele billboards rond de activiteiten van de trots uit Almelo. En zo kon het dan ook zomaar zijn dat het ventje, als onderdeel van een zogenaamde roadshow, hand in hand met zijn grote favorieten door Twente liep. En, met Willie Overtoom, de kersverse international uit Kameroen, op de foto, wie wil dat nu niet? U begrijpt de trots van Gerald en Elles en de verrassing van Uw Hoofdredacteur waarschijnlijk.

Dit weekeinde was het eindelijk zover. Na wekenlang in het zwembadje van Huize Hoofdredacteur te hebben getraind, vond vandaag de eerste grote snorkeltour van Oom Albert, op zee, plaats. Oom Albert Heijn, zoals hij door de oudste olijkerd wordt genoemd, begon een week of drie geleden met het zorgvuldig trainen van het aanbrengen der snorkel. Wanneer het attribuut zijn hoofd eindelijk passend sierde, werd het mondstuk, eveneens zorgvuldig, aangelegd. Daarna werd dan steevast, slechts gedurende een minuut of tien, rondgelopen op het pleintje van Huize Hoofdredacteur, en in- en uitgeademd. Er kwam dus nog geen water aan te pas, hetgeen fraaie geluiden opleverde.

Toen het ademen na een week zo te hebben geoefend nog steeds prima bleek te gaan, werd een eerste duik gemaakt in het zwembadje. Gedurende een week of twee bezocht Oom Albert dagelijks het badje, om steeds langer onder water te kunnen blijven. Daarna volgde de aankoop van een paar zwemvliezen en duurde het enkele dagen alvorens daarop gelopen kon worden zonder om te vallen. En vandaag, vandaag was het dan zover. Op het strand van Porto Marie werd de apparatuur zorgvuldig bevestigd, waarna Oom Albert en Uw Hoofdredacteur het ruime sop kozen voor diverse snorkeltrips. Dit overigens pas nadat, gezeten op de zeebodem, de zwemvliezen eindelijk aan de voetjes waren bevestigd. Oom Albert bleek ten zeerste onder de indruk van al hetgeen kon worden waargenomen: "Man, man, man, wat mooi! Wat'n dikke viss'n ku'j zeen! En wat'n mooie kleur'n. man, man, wat mooi!" Nadat Uw Hoofdredacteur vervolgens weg moest om aan het werk te gaan, is Oom Albert blijven snorkelen. Vanavond, toen Uw Hoofdredacteur terugkeerde, wachtte hem dan ook nog eens een fikse verrassing. Oom Albert deelde mede dat hij voornemens is om "een duukcursus te goan volg'n! Dan is 't meuglijk mien eig'n garnoal'n te vang'n!" Morgen gaat hij dus op pad om te bezien of hij op korte termijn zijn PADI duikcertificaat kan gaan behalen. Toch mooi, beginnen aan de kant van een zwembadje en eindigen in de immens grote zee. Hulde, hulde!

Omdat Moeder de vrouw morgen verjaart, werd vanavond besloten om met het gehele gezelschap maar weer eens lekker bij de Mexicaan te gaan eten. Het moet gezegd, het was gezellig en het eten smaakte overheerlijk. Het olijke tweetal sloot het diner af met een lekker ijsje om vervolgens helemaal onder het aarbeien- en cocoladeijs te zitten. "We lopen wel even naar de fontein Pap, dan wassen we even onze mondjes. Nee hoor, we gaan niet helemaal onder de straal", zo werd bericht. Uw Hoofdredacteur ging maar vast even afrekenen, hetgeen overigens niet lukte omdat het betaalapparaat het niet deed. Dan maar even naar de pinautomaat lopen, zo'n 20 meter verderop. Uw Hoofdredacteur stopte zijn pinpas in de muur, kreeg de mededeling dat "deze pas als verloren stond geregistreerd", waarna de bankpas keurig werd ingeslikt. Er zit overigens wel een kern van waarheid in de mededeling, de pas wordt nu inderdaad als verloren beschouwd. Na op andere wijze de rekening te hebben betaald, werd het tijd te bezien of de mondjes van het tweetal schoon zouden zijn. Een olijk tweetal wat natter dan nat bleek te zijn: "Grapje Pap. Leuk of niet? Pap, Pap....?"

Wordt vervolgd.....

Een kikker in nood!

Op het vandaag weer eens zeer warme eiland Curacao is het donderdag 1 maart 2012 geworden. De maand februari zit er op, wat vliegt toch de tijd! Zoals gezegd, het is warm op dit eiland. De zon staat te branden aan de hemel en het is maar goed dat er een verkoelend windje waait. Uw Hoofdredacteur neemt even een korte pauze van zijn drukke werkzaamheden om U even op de hoogte te stellen van wat actuele gebeurtenissen op dit eiland. Er gebeurde namelijk weer eens van alles op Curacao. En, zoals te doen gebruikelijk, kunt U er weer alles over lezen in deze editie van "een zonnig avontuur."

Het was een hot item de afgelopen dagen in Huize Hoofdredacteur. Wat wil namelijk het geval? Welnu, Oom Albert en Tante Reinie, nog immer te gast, waren plots de mening toegedaan dat het allemaal wel wat minder kon. Het onderwerp: eten en gewicht. Het is toch ook welhaast niet te bevatten dat eten leidt tot een toename van kilo's en omvang? Beiden hadden er plots genoeg van, hetgeen waarschijnlijk vooral toe te schrijven valt aan de toegenomen interesse van Oom Albert in de snorkelsport. Het feit dat daarbij een zwembandje juist wel handig is, kon hem niet van het voornemen afbrengen om iets aan zijn gewicht te gaan doen. Nu wil het geval dat Moeder de vrouw een adresje heeft voor allerlei overheerlijke shakes die je een vol gevoel geven en gewicht doen verliezen. Dat dieet, Cambridge genaamd, valt ook op dit eiland prima te volgen. Een eerste stap is vervolgens om je te laten meten en wegen. En zo toog er vanochtend in alle vroegte een gezelschap richting Cambridge-consulente. Om aldaar geconfronteerd te worden met een pijnlijke kwestie: beiden bleken ten opzichte van hun paspoortgegevens inmiddels 3 centimeter te zijn gekrompen. Op zich is dat niet zo erg, maar een en ander betekent wel dat er ook 3 centimeter minder aan gewicht is toegestaan. Beladen met shakes en andere lekkernijen kwamen Oom Albert en Tante Reinie dan ook terug in Huize Hoofdredacteur. Wat zal Uw Hoofdredacteur de komende weken lekker eten: hij behoeft geen shakes!

Dan ontving Uw Hoofdredacteur een kort bericht van de heer Pinoccio. Deze heeft de laatste dagen de zorg voor zijn eega, die immers met een gebroken teen weinig mobiel is. Nauwgezet verzorgt de heer Pinoccio dan ook het huishouden: hij stoft, hij veegt en hij zuigt. Kortgeleden bleek hij echter totaal ontstemd: "Het is toch werkelijk een groot schandaal! Wat heb je toch een vreemde creaturen op dit eiland. Creaturen die in alle opzichten totaal geen rekening houden met de werkdruk die je als teamlid en als huisman hebt. Wat denkt U Hoofdredacteur? Ik wil even de spinrag weghalen en wat kom ik tegen in huis? Gewoon een stel enorme drollen. Het is toch niet te geloven, wie flikt me dat nu?"  Uw Hoofdredacteur vond het maar een vreemd verhaal, maar ja, met de heer Pinoccio weet je het maar nooit. Gisteren bleek de kwestie echter te kunnen worden opgehelderd. Uit zijn ooghoeken nam de heer Pinoccio plots een vreemde beweging waar. Bij nadere bestudering bleek het zich te handelen om een kikker in enorm hoge nood. De kikker ontlastte zich vervolgens, zonder enige schaamte, op de meubelen en muren van de heer Pinoccio, gastvrij als deze klaarblijkelijk wordt beschouwd."Wat moet ik daar nu aan doen Hoofdredacteur, hebt U nog goede raad", zo vroeg de heer Pinoccio. Uw Hoofdredacteur, goed op de hoogte van sprookjes, heeft de aanbeveling gegeven om de kikker, wanneer deze zich weer vertoont, vol op de mond te kussen. Voor hetzelfde geld hou je er een leuke prinses aan over!

Op Curacao valt soms wel degelijk de vergelijking te trekken met gebeurtenissen uit het "Wilde Westen." U weet wel, dat Westen uit de tijd van Cowboys en Indianen. Nu is het overigens wel zo dat gemotoriseerd verkeer, ook op dit eiland, inmiddels haar intrede heeft gedaan. Vervoer per paard behoort dan ook een beetje tot het verleden. Toch bleek het verleden niet geheel en al te zijn uitgestorven, getuige de verklaring van Jumping Paul. "Jullie zullen het niet geloven, maar ik  zag werkelijk een indiaan bij mij in de straat." Wat meewarig werd Jumping Paul bekeken door de verschillende teamleden. Vreemde uitlatingen zijn zij van Jumping Paul overigens wel degelijk gewend, maar dit sloeg toch alles. "Laat geworden zeker gisteren? Laat je nakijken man", waren slechts enkele van de gevleugelde opmerkingen in de richting van Jumping Paul. Vanochtend kwam deze echter met afdoend bewijs. Kijkt U maar en oordeelt U zelf!

Wordt vervolgd.....