Totaal aantal pageviews

dinsdag 18 september 2012

Een buiging met het hoofd.....

Op Curaçao, waar het tamelijk bewolkt is vandaag, is het dinsdag 18 september 2012 geworden. De nieuwe werkweek is alweer twee dagen oud en het weekeinde lijkt al weer mijlenver achter ons te liggen. Een weekeinde dat er, zo zult U het vast wel hebben begrepen, absoluut mocht zijn. Het was immers een geweldig avontuur om een dag met een deux chevaux over de hobbelige wegen op dit eiland te mogen rijden. De picknickmand gevuld, een flesje wijn in de koeler, wat wil je nog meer? Het was dan ook met enige weemoed dat Uw Hoofdredacteur het autootje op zondagochtend weer meegaf aan diens rechtmatige eigenaar. Maar goed, Uw Hoofdredacteur schreef het al eens eerder: "soms is het beter iets moois te verliezen dan dat je het nooit hebt gehad!"

Ook de verschillende teamleden hadden een uitstekend weekeinde gehad, zo lieten zij allen weten. Van de heer Pinoccio had Uw Hoofdredacteur die kennis uit eigen wetenschap; hij maakte immers samen met zijn eega en met Moeder de vrouw een geweldige duik vanaf het strand van Snake Bay. De (veel) rustiger Fries had zich ook prima vermaakt berichtte hij. Wel was hij zodanig uitgeput geraakt van het weekeinde dat hij signalen afgaf die duidelijk maakten dat hij gisterenavond voornemens was om al tegen 19.00 uur zijn bed te gaan opzoeken. Dan mist U nog slechts de wetenswaardigheden van een persoon: Jumping Paul. Welnu, deze gaf te kennen dat hij het afgelopen weekeinde  het gebruikelijke ritueel had afgewerkt: ontwaken, naar St. Tropez lopen voor een ontbijtje, naar Miles Jazzcafé wandelen voor een soepje tijdens de lunch en daarna een drankje bij weer een ander etablissement op dit zo fraaie eiland. Zo ziet U maar, het weekeinde werd door alle teamleden prima doorgekomen.

Gisteren was het dus ook weer een maandag als alle andere maandagen. De wekker in Huize Hoofdredacteur meldde zich al tegen half zes in de vroege ochtend. Het olijke tweetal diende immers weer op hun school te worden afgeleverd en Uw Hoofdredacteur diende zijn werkzaamheden weer eens op te pakken. Moeder de vrouw verrichtte wat hand- en spandiensten voor de eega van de heer Pinoccio en pakte nadien haar rol van taxidriver weer op. Immers, de oudste olijkerd, Julia geheten, had een speelafspraakje aan de andere zijde van het eiland en de jongste olijkerd, Levi geheten, diende weer in zijn karatepak te worden gehesen om zijn geliefde vechtsport te gaan beoefenen. Aan het einde van de middag diende Uw Hoofdredacteur het ventje op te pikken hetgeen de gelegenheid gaf hem, gedurende een minuut of tien, stiekem te observeren tijdens de les. Het mannetje bleek volop mee te doen met het geknok, waarbij de kleur van de banden van de tegenpartij er voor hem volstrekt niet toe deden.

Elke willekeurige lesgenoot werd door het ventje bij het karatepak gevat waarbij hij pogingen deed de anderen te vloeren middels vliegende tackles. Het mannetje leert klaarblijkelijk snel. Aan het einde van de les diende hij met een buiging afscheid te nemen van zijn leermeester. Nadien meldde hij zich bij Uw Hoofdredacteur met de mededeling: "Ik vind het hartstikke leuk op karate Pap. Ik begrijp alleen niet wat de meester tegen me zegt als we afscheid moeten nemen. Het is toch raar dat de meester zich dan omdraait, hard roept en ik dan met mijn kop op de grond moet gaan zitten als buiging? Maar verder is het heel erg leuk hoor. Ik blijf er heel lang op, totdat ik een paar medailles heb gewonnen en een zwarte band heb. Als me dat te lang duurt, dan koop ik vast even zo'n band in de sportzaak. Ik heb namelijk begrepen dat je ze ook los kunt kopen, zonder dat je examen doet. Waarom zit je zo te lachen Pap? Pap…..?"

Wordt vervolgd…..  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen