Totaal aantal pageviews

donderdag 31 mei 2012

Alle kippen komen van boven......

Het is vandaag donderdag 31 mei op het nog immer zeer warme eiland Curaçao. Al vroeg in de ochtend scheen de zon, ook vandaag weer, met grote kracht en liep de temperatuur zeer snel op. Uw Hoofdredacteur had dan ook de nodige moeite om een beetje droog op zijn werk te arriveren vandaag. Dat was overigens voor het eerst in twee dagen, de afgelopen dagen vertoefde Uw Hoofdredacteur immers, op verschillende locaties, in vergadering. Gisteren zelfs op het, ook zeer fraaie, eiland Aruba, maar daarover later meer. Allereerst is het tijd U even bij te praten, middels een nieuwe editie van "een zonnig avontuur", over de actuele ontwikkelingen in de West.

Zoals U wellicht nog weet, woont de familie Angelus op een prachtige plek aan de, in diverse tinten blauw gekleurde, Caribische Zee. Nu is het zo dat de achterzijde van hun terras grenst aan diezelfde zee. Dat heeft als bijkomend voordeel dat er nooit en te nimmer etensresten in de container te hoeven worden gegooid; deze gaan namelijk linea recta de zee in, alwaar de vele vissen ervoor zorgen dat al die resten worden verorberd. Vanaf een hoogte van ongeveer een meter of tien mikt de familie Angelus dus restanten aardappelen en botten in zee. Dat ging eigenlijk altijd zeer goed, althans tot gisteren. Gisteren hadden zij namelijk een bezoeker achter het huis.
Er voer een mannetje in een klein bootje rond. En, juist achter het huis van de familie Angelus had het mannetje besloten, gewapend met een rolletje snoer, eens heerlijk te gaan vissen in het lekker warme zeewater. Al enige uren lag het mannetje, redelijk onopgemerkt, te dobberen op zee terwijl zijn snoertje was uitgerold. Niemand had last van het mannetje en het mannetje had last van niemand. Althans, tot een uur of zes in de avond. Dat was namelijk het moment dat de familie Angelus de vele Surinaamse kippetjes tot op het bot had afgekloven. Gewapend met een enorme berg botten betrad vervolgens mevrouw Angelus het terras om, zonder ook maar even naar beneden te kijken, de boel in zee te mikken. Deze actie bracht een hevig tumult met zich mee. Mevrouw Angelus, die in de verte iets dacht te horen, keek eens over de rand van het terras en zag het vissermannetje liggen, bedolven onder de kippenbotten. Onmiddellijk gooide mevrouw Angelus voor duizend jaar excuses over de rand. Of ze geaccepteerd zijn? Uw Hoofdredacteur denkt van niet.

Eveneens gisteren diende Uw Hoofdredacteur, vergezeld door de (veel) rustiger Fries, af te reizen naar het in de buurt van Curaçao gelegen eiland Aruba. Al om zes uur in de ochtend diende het tweetal zich te vervoegen op het locale vliegveld Hato om vervolgens, per redelijk groot vliegtuig, na een half uurtje vliegen op Aruba te landen. Het moet gezegd, het contrast tussen beide eilanden is groot. Weliswaar is Curaçao een stuk groter, Aruba daarentegen is vele malen schoner. De vergadering verliep prima waarna het, aan het einde van de middag, tijd werd om weer in te gaan checken op het vliegveld.
Nu was het zo dat Uw Hoofdredacteur en de (veel) rustiger Fries in de ochtend met de maatschappij Insel Air waren gevlogen. Keurig meldden beiden zich dan ook bij de incheckbalie om daar te vragen naar de balie van Insel. Een keurige dame liet weten: "Bij Insel zijn ze er nog niet. U vliegt om zes uur? Kom dan tegen vijf uur maar even terug." Dat gaf de beide reizigers even tijd om een drankje te gaan bestellen. Na een klein uurtje werd een nieuwe poging gewaagd. Opnieuw sprak de dame: "Vreemd. Er staat helemaal geen vliegtuig van Insel gepland om zes uur. Dit komt vast niet goed hoor. Gaat U maar even naar het kantoor van Insel om te informeren wat er aan de hand is. Tot ziens." In het betreffende kantoor aangekomen dienden de reisbescheiden te worden getoond. Na slechts een half uurtje zoeken waren de papieren al boven water. Wat bleek? Niet Insel zou de terugvlucht verzorgen, ditmaal was DAE namelijk de vervoerder. En, de dame die de reizigers al tweemaal had toegesproken, was in dienst van DAE. Ruim anderhalf uur was dus feitelijk voor niets gewacht. De vriendelijkheid van de dame maakte overigens veel goed.

Thuis aangekomen werd Uw Hoofdredacteur geconfronteerd met een gewonde dochter. Wat was namelijk het geval? Welnu, dochterlief, Julia geheten, bezocht gisterenmiddag een theater workshop. Gezeten op een tafeltje luisterden de vele kinderen geboeid naar de uitleg van de theaterjuf. Plots viel echter de tafel om en kwam, met een enorme klap, via het beentje van het meiske op de grond terecht. Een fikse wond, die ernstig bloedde, was het vervolg. Moeder de vrouw kreeg daarom een telefoontje met de vraag of zij dochterlief, die redelijk overstuur was geraakt, wilde ophalen. Gelukkig was de wond niet zodanig diep dat er sprake was van hechten, maar het deed het meiske wel pijn. Trots showde zij bij thuiskomst aan Uw Hoofdredacteur haar been. "Morgen mag ik van Mam met verband om mijn been naar school. Dat vind ik heel erg interessant Pap!" Uiteindelijk liep dus alles goed af, gelukkig maar!

Wordt vervolgd.....

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen