Totaal aantal pageviews

woensdag 28 november 2012

Madam Mikmak en de postpakketten.....

Woensdag 28 november 2012 is het vandaag geworden op het nog ietwat schemerige eiland Curaçao. Voor Uw Hoofdredacteur is de dag alweer enige uren oud terwijl hij, in de vroege ochtend, eerst nog uitgebreid heeft kunnen staren naar de maan die de zee zo prachtig verlichtte. Een nieuwe werkdag wacht terwijl momenteel het zonnetje zich voorzichtig aan de hemel doet gelden. Het wordt dan ook, zo lijkt het althans, een prachtige dag op dit zo mooie eiland, waar steevast van alles aan de hand is. Zo was Moeder de vrouw gisteren behoorlijk ontdaan na een bezoek aan de Curaçaose PTT en is er, in het politieke landschap, meer duidelijkheid ontstaan over het vervolg van het formatieproces.  En, zoals te doen gebruikelijk zal Uw Hoofdredacteur U daarover verhalen in deze editie van "Een Zonnig Avontuur."  Dan bent U in ieder geval weer helemaal bijgepraat en op de hoogte van de laatste ontwikkelingen op het mooie eiland Curacao!

Terwijl het gezin Hoofdredacteur alweer enige jaren op Curaçao woont en werkt, verblijven familie en vrienden in het verre Europa, en  meer in het bijzonder in Nederland en Duitsland. Bij tijd en wijle zit dit de Olijke Twee, Julia en Levi geheten, toch enigszins in de weg. Zo kan het dan ook zijn dat, met enige regelmaat, het tweetal zich aan hun speeltafel zet om een tekening of een andere verrassing te produceren voor verwanten of vriendjes aan de andere zijde van de oceaan. Zo ook de afgelopen dagen, toen beide olijkerds kwamen melden dat het hoog tijd werd om iets te produceren ter verzending naar Nederland en Duitsland. Zo gezegd werd vervolgens zo gedaan. Dagenlang werden er fraaie tekeningen op papier gezet en werden kleine cadeautjes gemaakt. Daarna werd de begeleiding van Moeder de vrouw ingeroepen om een achttal enveloppen te produceren die vervolgens bij de balie van de locale PTT ter verzending aangeboden zouden moeten worden.
 
Met het geheel aan enveloppen in haar tas, vervoegde Moeder de vrouw zich dan ook gisteren bij de balie van de Curaçaose Post. Achter de balie zat een dame die, qua gedrag,  grote gelijkenis zou gaan vertonen met dat van een enorme heks. Wat was namelijk het geval? Welnu, Moeder de vrouw bood de enveloppen aan met het bericht dat zij de bewuste brieven graag zou willen verzenden naar Europa. Madam Mikmak keek Moeder de vrouw eens geringschattend aan om vervolgens te komen tot de volgende vraag: "U zegt dat dit enveloppen zijn? En U zegt dat het brieven betreft? Wat zit er eigenlijk in?" Keurig berichtte Moeder de vrouw dat de inhoud van het geheel bestond uit een tekening, een briefje en een zeer klein aardigheidje. Daarnaast gaf zij aan dat het gewicht 30 gram betrof." Mikmak fronste haar immense wenkbrauwen en vertelde: "Het zijn poststukken die ik kwalificeer als pakketpost. De kosten bedragen tien gulden per enveloppe! Het is maar dat U het weet!"

Dit ging Moeder de vrouw, die normaliter soortgelijke enveloppen beduidend goedkoper kon verzenden, duidelijk te ver. Uitermate vriendelijk legde zij uit dat de post zich bevond in een normale enveloppe die uitstekend door een brievenbus past en niet teveel weegt. Toen zij  daarna nog aangaf dat "het haar duidelijk was hoe nu eigenlijk de Post haar geld verdiende", was het gebeurd met de goede sfeer. Het werd dus eigenlijk een beetje gekissebis in het Postkantoor tussen Moeder de vrouw en de met een bezemsteel naar haar werk vervoerde postheks.
Uiteindelijk kwamen beiden uit op een compromis toen de kosten voor Moeder de vrouw plotsklaps met zo'n 50% werden teruggebracht. Ter verzending overhandigde zij de enveloppen dan ook aan Mikmak. Immers, de zak waarin de enveloppen terecht zouden moeten komen ter verzending, bevond zich naast Madam M. Per ommegaande retourneerde deze echter de enveloppen aan Moeder de vrouw en berichtte: "Er zit een gleuf in de balie, daar moet U de enveloppen ingooien!" Moeder de vrouw keek vol ongeloof naar de locatie van de brievenbusgleuf en vroeg: "Maar komen de enveloppen dan naast U in die zak terecht?" De heks knikte bevestigend. "Maar dan kunt U ze er toch beter tegelijk ingooien?" vroeg Moeder de vrouw, die alweer tegen het kookpunt begon aan te lopen. "Daar begin ik niet aan hoor. Ik sta slechts klanten te woord", zo wist Mikmak. Moeder de vrouw, die inmiddels allerlei andere associaties bij het woord gleuf had bedacht, besloot er verder maar geen woorden meer aan vuil te maken. U begrijpt, de enveloppen zijn uiteindelijk onderweg. Het zal nog wel even duren overigens vooraleer Moeder de vrouw zich wederom op het Postkantoor zal gaan vertonen, althans zo schat Uw Hoofdredacteur in.      

Dan nog even kort aandacht voor het proces om een nieuwe regering te formeren. Gisteren werd duidelijk dat de vier partijen: Pueblo Soberano, PAIS, PNP en Sulvaran, er weer voor een stukje uit zijn. Het aantal ministersposten is verdeeld: Pueblo Soberano levert er vier, waaronder de Minister-president, PAIS levert er drie, waaronder de Minister van Justitie en de beide andere partijen leveren er een. Het zoeken naar geschikte kandidaten, die overigens niet op de kieslijst van de meest recente verkiezingen mogen hebben gestaan, zal waarschijnlijk al op zeer korte termijn kunnen worden afgerond. Het ziet er dan ook naar uit dat dit zo fraaie land over niet al te lange tijd wederom een regering zal kennen. Een regering die, met een nipte meerderheid van elf tegen tien, als een "takenkabinet" door het leven zal gaan. Uw Hoofdredacteur zal het proces, U zult dat kunnen begrijpen, met grote interesse volgen.

Wordt vervolgd…..

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen