Ademloos zeeziek zijn.....

Vandaag is het zondag 6 januari 2013 geworden op het zo fraaie eiland Curaçao. Na de zeer regenachtige dag van gisteren, welke gepaard ging met fikse zeeziekte, is het weer droog geworden. Het is echter geen mooi weer. Het is bewolkt en hoge golven bulderen tegen de rotsen waarop Huize Hoofdredacteur is gesitueerd. Uw Hoofdredacteur zit alweer geruime tijd onder de overkapping over de blauwe Caribische Zee te turen nu de jongste olijkerd, Levi geheten, al vroeg in de ochtend had bedacht dat het tijd werd om een tekenfilm te gaan bekijken. "Verder graag een boterham met pindakaas, een beetje Yogho Yogho en een bakje kaas Pap. Dan neem ik daarna wel wat fruit en wat lekkers," U begrijpt, Uw Hoofdredacteur zit alweer volop in de catering terwijl Moeder de vrouw nog heerlijk op een oor ligt. Het is immers zondag! De laatste vrije dag vooraleer de school weer zal aanvangen en Uw Hoofdredacteur eveneens zijn werk zal moeten hervatten. Hoe wreed kan het leven zijn?

U kon het al eerder vernemen in een eerdere editie van "Een Zonnig Avontuur." Kortgeleden schafte de familie Hoofdredacteur een enorm vlot aan waarop, terwijl het gevaarte te water zou zijn gelaten in de strakblauwe zee, heerlijk zou kunnen worden gerelaxt. Al dagenlang smeekten beide olijkerds om het vlot op te blazen en vast te leggen aan de zeebodem. Echter, daarvoor was toch beslist de hulp van de heet Pinoccio nodig die, samen met Moeder de vrouw, in volledig duiktenue de lijnen aan de zeebodem zou dienen vast te leggen. Welnu, gisteren was het dan eindelijk zover. Al tegen de klok van half negen in de ochtend meldde zich de heer Pinoccio terwijl Moeder de vrouw op weg was om tanks vol zuurstof te regelen bij de lokale duikschool. Nadat zij was teruggekeerd werd, onder het genot van een kop koffie, de mogelijke strategie doorgenomen. Dat ondertussen Uw Hoofdredacteur uit het plaatselijke nieuws vernam dat sprake was van "Code Geel", mocht de pret niet drukken. Immers, "Code Geel" wil niet meer zeggen dan dat de golven in zee slechts een hoogte van tweeënhalve meter bereiken waardoor watersporters dienen uit te kijken. Niets aan de hand dus!

Terwijl Uw Hoofdredacteur het gevaarte opblies, hezen beide duikers zich in hun strakke pakjes en daalden, via het trapje, gewapend met vele meters touw en een scherp mes, het zeewater. Het zeewater dat trouwens onmiddellijk woedend leek te worden op het moment dat beide duikers onder water verdwenen. Grote, woest bulderende golven maakten het vastleggen van de benodigde ankers welhaast onmogelijk en zowel de heer Pinoccio als ook Moeder de vrouw werden alle kanten opgesmeten. Eindelijk, na enige uren geploeter en hevige misselijkheid, was de benodigde infrastructuur aangelegd. Tijd voor Uw Hoofdredacteur om het gevaarte, vanaf het hoger gelegen terras, te water te laten. Juist hing het vlot over de rand van het terras of een hevige windvlaag teisterde het gevaarte en draaide het zodanig om dat het op de kop in het water kwam liggen. "Niet getreurd", zo riep de heer Pinoccio vanuit zee. "We leggen hem eerst vast en draaien hem daarna wel om."

Een enorme strijd met de weersgesteldheden volgde. De golven werden zo hoog dat allereerst de heer Pinoccio zeeziek werd. Het werd dan ook tijd dat Uw Hoofdredacteur, als zeer ongeoefend zwemmer, nautische bijstand zou gaan verlenen. Onverschrokken sprong hij daarom, slechts gehuld in zwembroek en zonder enig hulpmiddel om te drijven of adem te halen, te water. Hij spoedde zich naar het inmiddels verankerde vlot om vervolgens de meest hoge golven op zich af te zien komen. Snakkend naar adem werden hem vele liters zeewater toegediend waarbij voornamelijk de hoeveelheid zout van uitmuntende kwaliteit bleek te zijn. Hem restte derhalve nog slechts een mogelijkheid: te zwemmen voor zijn leven en te trachten de kant veilig te bereiken. Hetgeen gelukte overigens. Het werd dan ook tijd om "Plan B" uit de kast te halen. "Plan B", waarbij op voorstel van de heer Pinoccio Uw Hoofdredacteur zou worden voorzien van een snorkel en een zogenaamd wetsuit. Dat wetsuit overigens, bleek afkomstig van Moeder de vrouw en maakte ademhalen sowieso onmogelijk, dus dat probleem was al opgelost. Samen met de heer Pinoccio werd het bulderende zeewater wederom aangevallen door Uw Hoofdredacteur. Op vele manieren werd getracht het immense vlot om te keren, waarbij verschillende malen de magen geleegd dienden te worden door de zeeziekte. Uiteindelijk herhaalde de geschiedenis zich en diende Uw Hoofdredacteur, al snakkend naar adem, te vluchten naar vaste grond.

Om een lang verhaal niet nog langer te maken: de poging werd gestaakt. Het bleek onverantwoord om nogmaals de zee te betreden; het was al ingewikkeld genoeg deze überhaupt, via het trapje waar de golven hoog over sloegen, op veilige wijze te verlaten. De drie betrokkenen waren helemaal stuk waarbij het Uw Hoofdredacteur uitermate welkom was geweest hem onder te brengen in een zuurstoftank. De ultieme poging werd daarom maar een dagje uitgesteld, tot vandaag dus! Echter, vanochtend bleken de golven nog in hevigheid te zijn toegenomen. Het vlot ligt er gelukkig nog, dat dan weer wel. Wellicht is het dan ook wel beter om de oorspronkelijke onderkant te betitelen tot bovenzijde. Nood breekt immers wet?

Wordt vervolgd…..