Totaal aantal pageviews

zondag 17 november 2013

Al wat je ziet, werklui niet!


Op het zo fraaie eiland Curaçao is het vandaag zondag 17 november 2013 geworden. Het is nog zeer vroeg in de ochtend nu Uw Hoofdredacteur het zojuist licht heeft zien worden op dit eiland. Feitelijk is Uw Hoofdredacteur al wakker vanaf iets na drie uur in de nacht. Het was namelijk zo dat het gisteren de dag was waarop de Goedheiligman voet op Curaçaose bodem zette. En, dat betekende dat de Olijke Twee gisterenavond, voor het slapen gaan, in de gelegenheid werden gesteld hun schoen te zetten met daarin een grote winterwortel voor het paard van de Sint. Welnu, vanaf drie uur in de nacht meldde zich dochterlief Julia met de mededeling dat zij zich afvroeg op Piet misschien al een cadeautje in de schoen zou hebben gedaan. Uiteindelijk, zo tegen vieren, toen Uw Hoofdredacteur het olijke tweetal beloofde dat het de laatste keer zou zijn geweest dat er schoenen mochten worden gezet, besloot het tweetal nog een uurtje te blijven liggen. En zo heeft Uw Hoofdredacteur, ook vandaag, weer meer aan zijn dag. Pfff.
 
Gisteren was het een dag die Uw Hoofdredacteur niet snel zal vergeten. Immers, de intocht van de Goedheiligman ging aan Uw Hoofdredacteur voorbij omdat er vele werklieden allerlei klussen zouden komen verrichten. Vanaf 9 uur zou Uw Hoofdredacteur de eerste vakman mogen verwelkomen, zo was eerder bericht. Nou, U begrijpt het al: al wat Uw Hoofdredacteur ziet, werklui niet! Er kwam dus simpelweg weer eens niemand opdagen tot er zich, kort nadat de middag een aanvang had genomen, een elektricien meldde. "Bon tardi, bon tardi. Ik ben helaas iets later. Neemt U mij niet kwalijk. Ach ja, U weet, dit is Curaçao of niet?" Uw Hoofdredacteur maakte de man duidelijk dat het hem weinig interesseerde of het nu Curaçao was of Zanzibar. "Komen Uw collega's ook nog? Er moet immers een hele lijst worden afgewerkt." De elektricien vertelde dat hij slechts zijn zoon en dochter bij zich had. "Maar die zijn niet om te werken hoor. Die zijn meer voor de gezelligheid mee. Hahaha." Welnu, het lachen was Uw Hoofdredacteur al lang vergaan.
Een uurtje later meldde zich welgeteld 1 klusjesman. "Bon tardi, bon tardi. Nee, ik ben alleen. De schilder kon vandaag niet. Ik kom overigens slechts even kijken wat er allemaal gebeuren moet. Als ik dan materialen heb aangeschaft, dan kunnen we een afspraak maken voor een dag waarop alles kan worden afgewerkt." Uw Hoofdredacteur ontplofte welhaast en vertelde de man dat hij het helemaal zat was. "Er is beloofd dat alles vandaag zou worden afgewerkt. Al vele malen heb ik thuis moeten blijven terwijl er vervolgens niemand kwam opdagen. Ik sta erop dat alles dit weekeinde wordt afgewerkt." De klusjesman knikte en gaf toe dat het probleem hem duidelijk was. "Ik denk dat ik zeker weet dat we morgen komen. Ik denk dat ik U dat beloof!" U begrijpt, Uw Hoofdredacteur heeft er geen enkel vertrouwen meer in dat er vandaag ook daadwerkelijk iemand komt opdagen. Hij denkt dus dat hij zeker weet dat er niemand komt!
 
De elektricien daarentegen bleek een enorm licht te zijn. "Ik zie het al op de lijst. Ik moet de buitenverlichting repareren. Als U alle stekkers even in het stopcontact steekt, dan kan ik zien waar de verlichting zit!" Toen Uw Hoofdredacteur de man berichtte dat het geen zin zou hebben de stekkers in contacten te steken omdat de verlichting juist defect was, moest de man wel even nadenken. Uiteindelijk besloot hij simpelweg de snoeren te gaan volgen om de verlichting te kunnen detecteren. "Ik moet even weg om wat onderdelen te halen, ik ben binnen een half uurtje terug", zo wist de elektricien. Het duurde vervolgens tot het einde van de middag alvorens de man weer terugkeerde. "Ik stond hier al enige tijd geleden weer voor de deur. Ik was echter de onderdelen vergeten. Hahaha, wat een stunt of niet?" De buitenverlichting werd gelukkig uiteindelijk gerepareerd. Tijd om de verlichting in de keuken te gaan vernieuwen. "Ach, ik zie het al. Er moeten nieuwe spotjes in. Ik heb mooie led verlichting voor U meegenomen. Helaas heb ik maar twee witte spots bij me terwijl het er drie moeten zijn. Ik rijd even snel naar huis, ik woon in de buurt, en haal even een witte spot erbij op. Tot zo!" Slechts drie uren later kwam de vakman weer aanrijden. In zijn gezelschap wederom zijn kinderen. Keurig in het pak gestoken en welriekend naar prima aftershave deelde de elektricien mee dat hij van de gelegenheid gebruik had gemaakt zich alvast te prepareren voor een uitje. "Het is immers al laat of niet. Als je zo bezig bent, dan vliegt toch eigenlijk de tijd. Of denkt U daar anders over?" Uw Hoofdredacteur berichtte maar niet wat hij werkelijk dacht en vroeg naar de witte spot. "Oh ja, kijk eens. Ik heb een hele tas vol spots meegenomen. Er zitten er dertig in. Daar zal vast wel een witte tussen zitten." Nou, U begrijpt het al! Geen enkele witte, doch slechts gele spots. "Ik rijd wel even weer naar huis. Ik woon hier immers toch in de buurt", zo wist de elektricien. Uw Hoofdredacteur was het echter volledig zat en berichtte dat het, wat hem betreft, prima zou zijn om drie gele spots te bevestigen in plats van witte. En zo kon het zijn dat Uw Hoofdredacteur, al tegen een uur of negen in de avond, afscheid kon nemen van de elektraman en zijn kinderen. Gezelligheid kent immers geen tijd!
Wordt vervolgd.....  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen