Totaal aantal pageviews

zondag 7 juli 2013

De bergen in (en memories).....

Het is zondagochtend 7 juli 2013 op het nog altijd warme eiland Curaçao. Uw Hoofdredacteur, dagelijks slechts af en toe vergezeld door een grote leguaan, die overigens ook bijzonder van zonnestralen schijnt te houden, mijmert in herinneringen. Hoe dat komt? Nee hoor, het heeft geenszins te maken met het feit dat hij slechts door dieren omringd is, maar veeleer door wat hij via de televisie waarneemt de laatste dagen. De wielerwedstrijd Tour de France is namelijk, sedert gisteren, in de Pyreneeën aangekomen. En, terwijl Uw Hoofdredacteur dat live bekeek, kwamen de herinneringen plotsklaps weer uit zijn geheugen tevoorschijn. Uw Hoofdredacteur neemt U dan ook, in deze editie van "Een Zonnig Avontuur", graag even mee terug naar gebeurtenissen die plaatsvonden in het jaar 2004. Lang geleden, dat is waar, maar desalniettemin van groot belang. Althans, daar waar het gaat om die Pyreneeën.

Het was het jaar dat de eindronde van het Europees Kampioenschap Voetbal plaats zou vinden in Portugal. En, zoals U zich wellicht nog wel weet te herinneren: Het Nederlands Elftal plaatste zich voor die eindronde, echter pas na playoffs met Schotland. Onder leiding van bondscoach Dick Advocaat werd afgereisd naar Portugal om het uit te gaan vechten in een poule met Tsjechië, Duitsland en Letland. Na een gelijkspel tegen de Duitsers leek Nederland gemakkelijk te gaan winnen van de Tsjechen. Een 2 - 0 voorsprong werd echter, na een geweldige wissel van de Bondscoach die Robben eruit haalde, verruild voor een nederlaag met drie tegen twee. Nederland zou slechts kunnen doorgaan naar de kwartfinales wanneer de Tsjechen zouden winnen van de Oosterburen. Dat was het moment dat Moeder de vrouw en Uw Hoofdredacteur, toen nog zonder Olijke Twee, besloten om het erop te gaan wagen. We zouden op vakantie gaan. En wel naar het EK!
Allereerst werd per auto, voorzien van tent en koelkast, gereden naar Bilbao. Aldaar aangekomen, bovenin Spanje, werd de tent opgezet en werd op de plaatselijke camping, in het Oranje gehuld, tussen slechts enkele Spanjaarden, naar de wedstrijd tussen Tsjechië en Duitsland gekeken. Toen de Duitsers de score openden leek de vakantie voor Moeder de vrouw en Uw Hoofdredacteur al snel gedaan, echter dankzij de veerkracht van de Tsjechen kwalificeerden de Nederlanders zich voor de volgende ronde. Niemand in het restaurantje begreep ook maar iets van de vreugde die twee dansende Nederlanders vervolgens uitstraalden. De volgende dag werd de tent ingepakt en werd de lange reis naar Faro, in het zuiden van Portugal, ingezet.
 
Geen kaartjes. Geen campingplaats. Niets! Slechts een tent, Moeder de vrouw en een koelkast. Dat was wat Uw Hoofdredacteur bij zich had toen hij aankwam op het centrale plein te Faro na een rit die nimmer leek te eindigen. Het plein herbergde duizenden Portugese fans die op een groot scherm keken naar de wedstrijd tussen hun nationale trots en de Engelsen. Het was werkelijk geweldig! En, het was op datzelfde plein dat Uw Hoofdredacteur vernam dat de Nederlanders in de volgende wedstrijd zouden moeten acteren tegen de Zweden. Voor die wedstrijd zouden er, de volgende ochtend, in het stadion van Albufeira, nog 4000 kaarten te koop worden aangeboden, zo vertelde men. Het was dan ook zaak erbij te zijn, concludeerden beide vakantiegangers.
De volgende ochtend, het stadion van Albufeira. Werkelijk honderden mensen in een lange rij. Lange, lange rijen A4-tjes met daarop namen en paspoortnummers van wachtenden, aangeplakt op een muur. Een toegangsdeurtje, bewaakt door een verveeld kijkende man die af en toe een naam opriep. De opgeroepen persoon meldde zich en kon, na legitimatie, doorlopen naar een kantoortje. Circa 15 minuten later verliet diegene juichend het kantoor met een toegangskaartje voor de wedstrijd. Het zou dus nog een jaar of drie duren voordat Uw Hoofdredacteur aan de beurt zou zijn. Tijd voor een andere strategie derhalve. Uw Hoofdredacteur vervoegde zich bij de portier aan de deur en vroeg: "Zit U al lang bij de organisatie van het EK?" De man keek Uw Hoofdredacteur aan en zei: "Ben je bedonderd! Ik ben hier vanmorgen gaan staan omdat die Portugezen niets hebben geregeld en het hier oorlog wordt wanneer niemand het in goede banen leidt. Ik zou willen dat er een andere idioot op zou staan om dit te regelen!" Uw Hoofdredacteur keek de zeer opgefokte man aan en zei: "Aangenaam kennis te maken. Mijn naam is idioot."  

U begrijpt het vast al wel. Uw Hoofdredacteur nam plaats aan de poort, riep als eerste de naam van Moeder de vrouw, Monique, Ferry, Gerald en Elles op (want die waren er ook), en loodste hen naar binnen. Vervolgens zocht hij een, al eveneens uren lang wachtend medeslachtoffer op en vertelde de man hoe hij aan toegangskaarten zou kunnen komen. U begrijpt, het was zo gepiept! Dat vervolgens de Nederlanders wonnen van de Zweden en Uw Hoofdredacteur nog een gehele dag door Lissabon heeft gelopen met een bord om zijn  nek waarop stond vermeld: "NEED ONE TICKET", hetgeen ook daadwerkelijk werd verkregen via een gefrustreerde Engelsman die stond te plassen, dat verhaal zal Uw Hoofdredacteur U besparen. Nederland werd in Lissabon immers uitgeschakeld! Daar stonden Moeder de vrouw, de koelkast, de tent, de auto en Uw Hoofdredacteur dan. Het was over en uit!
Welnu, we gingen rijden! Dwars door Portugal en Spanje. Waar kwamen we uit? Jazeker, in de Pyreneeën. Nog meer dan een week laafden we ons aan alle plaatsen waar de drugskoeriers doorheen reden in hun streven De Tour te winnen. Maar vandaag? Niets herinnerde meer aan de anabole steroïden, de EPO. Neen, Uw Hoofdredacteur zag de toegangspoort van het stadion van Albufeira in zijn gedachten en twee "gewone" Nederlandse jongens die duizendmaal stierven op weg naar de top. Wat kan sport toch geweldig zijn. Dat geldt trouwens ook voor herinneringen!

Wordt vervolgd.....

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen